Stoppen met roken?

Alsjeblief, dit is voor jou!
Daar sta ik dan, thuis, met de voordeur wagenwijd open. Ik krijg een grote bos bloemen in mijn armen gedrukt. “Voor mij?” stamel ik. “Van wie dan?”.
Voor het antwoord moet ik op zoek naar een kaartje, dat verstopt zit in het boeket. “Er staat een afzender op” wordt mij verzekerd. Inderdaad, dat klopt, maar van de afzender ‘Sint & Piet’ wordt ik niet veel wijzer, alleen maar nieuwsgieriger.
De volgende dag plaats ik dit raadsel op Facebook, in de hoop dat iemand mij kan helpt met het vinden van de personen achter ‘de Goedheiligman en zijn maat’. Niet dus. Wel probeert iedereen me duidelijk te maken dat ik die bos bloemen blijkbaar écht verdiend heb. “Daarom krijg jij toch zo’n mooi boeket??”
Ik ga bij mezelf te raden. Waar heb ik het aan/mee verdiend? Welke prestatie is een bloemetje waard?

‘Stoppen met roken’
Jaaahaaa, daar is wel iets waar ik stiekem best trots op ben. Maandag 11 december is het namelijk op de kop af precies 11 weken geleden dat ik mijn pakje sigaretten, met daarin nog 11 sigaretten, voorgoed opborg.
Van het ene op het andere moment ben ik gestopt. Ik was dit al een hele tijd van plan, maar het dan ook echt doen is een totaal ander iets.
Ik was geen grote roker, alleen in de avonduren maakte ik mij daar schuldig aan. Maar of je nu de hele dag rookt of alleen in de avond, het is en blijft een verslaving!

Mijn eerste stoppoging
Vorig jaar, 25 september 2016, was mijn eerste stoppoging. Na een drukke dag op de streekmarkt in Boxmeer ging ik met een zere keel naar huis. Dat word voorlopig niet roken flitste het door mijn hoofd. Kort daarna dacht ik van hé, dit is nu wel een uitgelezen moment om er echt werk van te maken. Zo gezegd zo gedaan. Maar na een maand hield ik het weer voor gezien…
Ik weet het nog precies, het was op een zondag, super mooi weer, en vier familieleden gingen na een ontzettend gezellig weekend hier op de Hoeve weer naar huis. En toen bleef ik alleen achter, in mijn eentje, hartstikke stil om me heen. Het was alsof ik in een diep zwart gat viel. En ik miste vooral Molly, onze 14 jaar oude labrador, die ik een paar weken daarvoor had laten inslapen. Zij was mijn maatje die me troostte, mij aandacht gaf, er voor me was en waar ik voor moest zorgen. Wat voelde ik me toen eenzaam en vooral zielig!
‘Stik allemaal maar, ik pak een sigaret, en nog een en nog een’. Afijn, ik rookte weer, en zelfs meer dan daarvoor. Mijn eerste stoppoging ging als mislukt de boeken in!

Het magische getal 11
Maar dit jaar, heel toevallig op precies dezelfde datum, dus wederom op 25 september, doet mijn keel ook nu weer ontzettend zeer. En ook deze keer denk ik: “Als ik eens zou stoppen met roken?” Ik kijk in het pakje en zie dat er nog 11 sigaretten inzitten. Wie mij kent weet dat ik iets met getallen heb. Vooral met het getal 11 dat voor mij gelijk staat voor ‘Nieuw leven’. Die 11 sigaretten geven mij het gevoel, zeg maar een sein, dat het nu wèl gaat lukken. Ik besluit mijn mond dicht te houden, tegen niemand iets te zeggen, bang dat als het mislukt ik weer afga…

Nu 11 weken verder, op 11 december kan ik zeggen dat die 11 sigaretten nog steeds in datzelfde pakje zitten. Ik heb geen sigaret meer aangeraakt, ik taal er ook niet naar. Mijn lijf heeft ze niet meer nodig. In mijn hoofd zit die verslaving echter nog steeds, alhoewel die nu ook elke keer beetje voor beetje aan het minderen is. In dat koppie zit namelijk een bepaald systeem dat mij elke keer laat denken aan een sigaret, alsof ik elke keer een sigaret wil opsteken. Terwijl ik diep adem haal voel ik de longen vol lucht stromen, heerlijk. Mijn verstand zegt me dat ik daar niet meer aan begin. Mijn wil zegt ‘niet doen’. Daar hoef ik niet over na te denken, dat gaat gelukkig automatisch.

Het ontstaan van een andere verslaving?
Waar ik niet gelukkig van word is het zwembandje dat zich om mijn middel begint te settelen. Ik ben bang dat ie voorlopig niet weg wil.
Want dat is de andere kant van stoppen met roken: het snoepen en het graaien en snaaien. Ik heb er geen foto van, maar op mijn tv-tafel lag, in het beginfase van mijn stoppoging, heel wat lekkers uitgestald. Jullie zullen het dan ook niet vreemd vinden dat er sindsdien, teveel, kilo’tjes zijn blijven hangen.
De avond begin ik altijd heel netjes met een grote pot thee. Maar… daar omheen liggen: chocola, nootjes, walnoten (goed voor de hersenen), chips (wel de goeie hè, de groentechips haha) en koekjes (die van mij zogenaamd op moeten…). Met als afsluiter van de avond, voor het slapen gaan, één goedgevuld glas port. Het schaaltje met fruit, mandarijnen en appels, blijven echter (heel raar hihi) sinds ik gestopt ben onaangeroerd…

Afkicken
Nu ik gestopt ben met die ene grote verslaving (het ‘old fashioned way’ roken) probeer ik de volgende nieuwe zelf gecreëerde verslaving (van zoet èn hartig snoepen) de kop in te drukken. Ik weet het, het is in feite gewoon een kwestie van niks meer in huis halen. Ooit zal het me lukken om ook daar mee te stoppen, toch?!? Op dit moment is het vlees gewoon nog te zwak, zoek ik nog steeds compensaties voor het niet-roken en ben ik (te) snel overgehaald.

Conclusie: Verdiend!
Denk dat ik me op 1 januari a.s. maar ga aansluiten bij al die mensen die dan gaan lijnen. Mijn fysiotherapeut heeft op voorhand al een schema voor mij uitgedacht.

Maar de grote vraag nu is nog steeds: van wie heb ik dat mooie boeket bloemen, die ik dus echt wel verdiend heb, gekregen???… Wie het weet mag het me zeggen!

Lieve groet, Anneliese.

Opgeweckt ‘feestmaand’ december in.

Kerstmarkten

Wonend aan de Duitse grens ontkom je er niet aan: Weihnachtsmärkte !
De Kerstmarkten in Duitsland zijn in de grote steden erg groot, mooi, leuk en lekker. Zij wisten dit als eerste te creëren. En wij Nederlanders proberen die weer na te bootsen. Twee die daar echt in zijn geslaagd, zie je in Valkenburg en Maastricht, in het zuiden van ons Limburg. In het Westland vindt je ze o.a. in Den Haag en Leiden. Natuurlijk heb je ook nog de één- tot driedaagse Kerstmarkten zoals bv in Dordrecht, of de Kerstfair in Drunen waar ik afgelopen weekend ‘acte de présence’ mocht geven.

Sprookjesachtig
De kerstsfeer op de Duitse Kerstmarkten is altijd heel speciaal. Van half november tot eind december kan je daar dan ook genieten van sprookjesachtige taferelen. De uitjes naar de Duitse Kerstmarkten zeer geliefd. Daarom zie je vanaf deze week elke dag volle bussen op de A73, op weg naar het oosten, op weg voor een gezellig Kerstuitje.

Ver weg of dicht bij?
Die grote Duitse Kerstmarkten vindt je onder andere in Düsseldorf, Oberhausen, Keulen en Essen. Allen op ongeveer een uur rijden vanaf Siebengewald. Dichterbij is de ‘Krippenmarkt’ in Kevelaer aan te bevelen. In deze kleine bedevaartsplaats, op slechts 15 km afstand, kan je je vergapen aan de grote variatie aan kerststalletjes. Van groot tot klein, van hout tot steen, van frozen tot levend. Of mee doen aan de Adventswandeling aldaar. Voor meer mogelijkheden in Limburg en Duitsland moet je eens kijken op www.liefdevoorlimburg.nl Je ziet dan dat je je de komende maand hier in Noord-Limburg niet hoeft te vervelen. En de ‘Top 10 Beste en Gezelligste Kerstmarkten in Duitsland’ vindt je hier: http://www.kerstmarkt-duitsland.com/

Vakantiehuis De paardenstal
Om al deze kerstmarkten en de vele andere activiteiten te bezoeken is mijn vakantiehuis De Paardenstal natuurlijk een heel comfortabel uitgangspunt. Mijn vorige logeés beten de spits af met hun bezoek aan Kerstmarkt Essen!
Het huisje is warm, knus, gezellig. Ook je huisdier is welkom. Nu moet ik oppassen anders begint deze blog op het kerstverhaal te lijken, haha.
In ieder geval kan er voor een verblijf in mijn vakantiehuis in deze maand december nog tot aan Kerstmis geboekt worden. Als je interesse hebt kan je me bellen of mailen (info:www.debourgondischehoeve.nl)

Toverstokje
Deze week wordt bij mij in De Bourgondische Hoeve, in alle rust, alles omgetoverd in Kerstsfeer. Dat mag want woensdag a.s. verlaat de Sint ons land en krijgt de Kerstman, na deze aflossing van de wacht, alle ruimte. Dan mag ik pas echt helemaal los gaan met mijn kerstpakketten, net zoals half Nederland dat nu al doet. Ook bij mij gingen deze week al de eerste bestellingen de deur uit. What’s next?

Zoeffff…
Uit ervaring weet ik dat de komende weken voorbij vliegen. De maand december stelt niets voor. We moeten dit, we moeten dat, nog een etentje hier, nog een laatste bijeenkomst daar. Het is allemaal heel herkenbaar. En tussendoor moeten de inkopen voor het kerstdiner gedaan worden. En niet te vergeten de cadeaus voor onder de kerstboom.

Proeverij
Daarom staan donderdag 21, vrijdag 22 en zaterdag 23 december bij mij in het teken van ‘de laatste loodjes voor Kerst’. Voor een speciaal cadeau, die lekkere soep voor de kerstdis, of die unieke jam voor het ontbijt… Naast koffie/thee met lekkers en de huisgemaakte soep staat er ook een proeverijtje klaar.
Ik zou zeggen, hou facebook in de gaten!

Kerstspullen van zolder
Vandaag maar eens de kerstspullen voor de dag halen. Daar ik altijd heel trouw ben aan mijn kerstaccessoires (ofwel, ik kan gewoon niks weggooien) weet ik al wat er in welke doos zit. Overal zit wel een herinnering aan. Bijvoorbeeld die klokjes voor in de kerstboom die ik samen met Theo gekocht heb in Luxemburg. Of de kerststal gemaakt door de buurjongen. Maria, Jozef en het kindeke Jezus komen weer uit Kevelaer. Sommige kerstballen hingen 30 jaar geleden in de kerstboom in ons restaurant t Wichlant in Wijchen. Elk jaar hoop ik dat ze het weer overleven…

Herinneringen
En jullie Kerst? Met boom en stal? Net zoals het vroeger thuis gevierd werd? Of…

Ik wens jullie voor nu een fijne zondag en een mooie maand december. En denk er a.u.b. ook aan dat ‘Feestelijk’ niet voor iedereen dezelfde lading heeft. Voor sommigen onder ons is de glans er door omstandigheden een beetje af. Wellicht kunnen we samen proberen die met een wat aandacht, een knuffel, een kaartje of iets anders weer op te poetsen. Zo kunnen we allen van december ‘genieten’.

Lieve groet, Anneliese.

 

Vol verwachting klopt ons hart

 

Kerstfair Drunen
Dit weekend sta ik, net als vorig jaar, drie dagen lang op de Kerstfair in Drunen. De locatie: De Voorste Venne, Partycentrum Wynand van Delft. Een super mooie locatie met gezellige medestandhouders plus een goede sfeer. Dat laatste komt mede ook door de muziek: kerstliedjes. Op de achtergrond hoor je zachtjes, heel passend, kerstliedjes. Tussendoor zorgt een troubadour voor de nodige variatie. Met een geluidsversterker op zak zorgt hij ervoor dat zijn stem de diverse zalen bereikt.
Vol verve zingt hij ‘Jingle Bells’, ‘Let it Snow’ en ‘Rudoph the Rednose Rendeer’. Op verzoek ook andere nummers.

De Stoomboot
Als hij een kind ziet, een meisje van ongeveer vijf jaar oud, aan de hand van haar oma loopt hij op haar af en vraagt haar; “Wat wil je horen, wat mag ik voor jou zingen?” Helemaal in de ban van de kerst verwacht hij, net als de anderen om hem heen, een kerstlied. Maar nee. Zij wil ‘Zie ginds komt de stoomboot’ horen. In deze tijd van het jaar denkt een kind uiteraard nu maar aan één ding. Iedereen om haar heen barst spontaan in lachen uit.

Een echte hype
Terwijl ik dat zo bekijk bedenk ik me dat dat kleine meisje ons iets heel goeds laat zien. We zitten nog in november. Volgens de agenda krijgen we eerst het Sinterklaasfeest en één maand later pas Kerstmis. Wij laten ons allen al weken meeslepen met de Kerstmis-hype. En ik maak me daar ook schuldig aan met mijn kerstmarkten!

Alles op zijn tijd
In de winkelstraten zijn de Sint en zijn Pieten op dit moment helaas nog niet echt aanwezig. Ondanks dat hij druk doende is met zijn grote tournee door het hele land. Ik zie zelfs winkels die al helemaal versierd zijn met kleurrijke ballen en groene takken.
Zo komt vandaag komt de goedheiligman op bezoek in Siebengewald. Groot feest voor de kinderen! En wij, de ouderen? Juist, wij maken ons alleen maar druk om welke kerstboom we dit jaar gaan kopen. Een echte, een Noorman? Of wordt een nepperd die we na Oud & Nieuw, desnoods met ballen en piek er nog in/op, naar zolder brengen om deze daar te parkeren tot het volgende jaar.
Dat kleine meisje heeft helemaal gelijk. Eerst genieten van de Sint, daarna mogen we los gaan met de Kerstman.

Wat was het spannend!
Als kind genoot ik vroeger enorm van deze tijd. ’s Avonds voor het slapen gaan de schoen zetten. Niet dat er de volgende ochtend altijd iets in zat. Maar als dat wel zo was glunderde ik van oor tot oor. Op sinterklaasavond werd er altijd, terwijl mijn familie en ik in spanning op de cadeautjes zaten te wachten, door mijn vader hard op de voordeur gebonsd. Vol verwachting staarden we even later in de hal naar een grote mand, vol met kleine pakketjes, verpakt in kleurrijk papier. Dat was een groot feest. En zingen dat we deden, tot we er schor van waren. Jaren later gingen we lootjes trekken, surprises maken, gedichten schrijven. Met veel plezier, ergernis en frustraties vooraf. Op de avond zelf genoten we dan van al onze ‘net niet’ geslaagde bouwsels of rijmen. We zaten als familie bij elkaar en hadden samen plezier, gezellig bij de warme kachel!

Die Toon…
Grappig, zoals dat kleine meisje mij even terug slingerde in de tijd.
En jullie? Hoe vierden jullie thuis Sinterklaas?
Toon Hermans heeft daar een mooie sketch over gemaakt.
Ik wens jullie een ouderwets luister- en kijkplezier!

Conference Toon Hermans

Lieve groet,
Anneliese

De aftrap van mijn Kerstseizoen

Proeverij

Het is zover, vandaag start mijn eerste Kerstmarkt! De aftrap noem ik een ‘thuiswedstrijd’, ik hoef maar een paar kilometer van huis, daar ik op de kerstshow van Agapanthus Workshops sta, aan de Grensweg 19, hier in Siebengewald. Sinds deze week ademt het atelier, huis en buitenplaats van Angela Goossens Kerst 2017 uit. In die sfeer mag ik samen met enkele andere creatievelingen mijn lekkernijen aan de vrouw/man brengen. Hiervoor heb ik deze week speciaal nog mijn assortiment uitgebreid met o.a. de Ananas-Ui-Kerrie-Chutney, lekker joh! Je kan hem vandaag komen proeven, van 11.00 uur tot 15.00 uur…

Ik laat Jan Doedel thuis!

Maandagochtend kreeg ik bezoek van Jan Doedel, niet letterlijk maar figuurlijk. Terwijl ik mijn benen over de rand van het bed zwaaide begon alles om me heen te draaien. Tjee, het leek wel of ik hartstikke dronken was. Gelukkig stond even later alles weer stil en recht. Verdikkeme, flitste het door me heen, hij is er weer, de doerak!

Over wie ik het heb? Ik zal hem even aan jullie voorstellen: Kristalletje, hij is woonachtig in mijn middenoor. De naam Jan Doedel vond ik wel passend want door hem voel ik me hartstikke beschonken, zonder een druppel alcohol gedronken te hebben, en een sul. Snappen jullie het al? Nee? Dan volgt hieronder een betere uitleg.

Zo doof als een kwartel

Een paar maanden terug zaten mijn oren weer eens potdicht. Ik werd er, in mijn eentje, niet op geattendeerd. Ik merkte het aan de tv. Automatisch had ik bij de afstandsbediening er elke keer een tandje bovenop gezet. Geleidelijk aan werd ik steeds dover. Ineens dacht ik: ‘wauw, zie ik het goed? Staat het geluidniveau op 31? Da’s gek, is mijn tv soms kapot?’ Langzaam drong het tot me door dat ik gewoon weer doof was. Oren uitspuiten, shit, zat ik niet op te wachten. Ik denk dat ik al zo’n dikke 15 jaar op rij mijn oren laat uitspuiten. De laatste keer ging dat niet zo goed, bleef erna lang duizelig, was het evenwicht regelmatig kwijt en bleef mijn rechteroor nog een tijdje zeuren. Op nogmaals zo’n uitspuitmoment zat ik niet meer te wachten.

De Doe-Het-Zelver

Ik had er schrik van. Goot om te beginnen eerst een flinke scheut olijfolie in mijn oren, zodat die alvast lekker konden soppen. Misschien komen die proppen dan vanzelf los als ik er de douchekop met een stevige warme straal op zet, dacht ik zo. Anneliese de doe-het-zelver! Jullie snappen het al, het hielp niet, ik had er al veel te lang mee doorgelopen. Toen ik de huisartsenpraktijk vroeg hoe dit opgelost kon worden (met vorig jaar in mijn gedachten) kreeg ik hiervoor de perfecte oplossing aangereikt: de oren laten uitzuigen. Daar had ik nog nooit van gehoord. Het oliën mocht ik stop zetten. Het enige wat me nog restte was het maken van een afspraak met een KNO-arts in het Maasziekenhuis in Boxmeer.

Draaien-draaien-draaien

Op dat zelfde moment kreeg ik ook last van duizelingen, niet normaal. De eerste keer vergeet ik nooit meer. Een vogel had de ramen van de grote pui van het restaurant voorzien van een paar flinke witte strepen. En dat net op de dag dat ik een grote partij had. Met emmertje sop, spons en zeem ging ik dat kunstwerk te lijf. Maar zodra ik de armen boven mijn hoofd tilde en het hoofd in mijn nek legde begon alles te draaien, niet normaal. Ik stond te tollen op mijn benen. Vanaf dat moment moest ik extra letten op wat ik deed. Niet te snel op staan, rustig met mijn hoofd van links naar rechts draaien, niet teveel omhoog kijken. Ik werd er onrustig van. Ik keek dan ook halsreikend uit naar mijn afspraak met de KNO-arts, want na het uitzuigen van mijn oren zou alles wel weer in rustig vaarwater komen, toch?

Humor

Het was een gezellige arts, met een goed gevoel voor humor, dat mag ik wel. Al snel bleek dat het uitzuigen een totaal andere beleving is dan het uitspuiten. Alleen al het feit dat er geen herrie was, rust in de behandelkamer, zalig. De flinke oorsmeerproppen werden stukje voor stukje uit mijn oren verwijderd. Nieuwsgierig keek ik elke keer opzij om te zien of er echt wel iets uit mijn oren meekwam, ik merkte er niets van. En ook geen nattigheid zoals bij het uitspuiten. Dan krijg je in de huisartsenpraktijk altijd een schaaltje tegen je nek aangeduwd om vocht en prop op te vangen. Daarbij denk ik aan een anekdote van 35 jaar geleden. De huisarts in Schaijk maakte bij Theo ooit de grap, na het uitspuiten van zijn oren: “Zo Theo, hier kan je nog een lekkere bouillabaise (vissoep) van maken”. Brrrr…. Wat de KNO-arts nu in gedachten had weet ik niet maar hij vroeg of ik de propjes mee naar huis wilde nemen. “Het is tenslotte van jou!”. Nou, nee, liet ik weten, zo erg was ik er ook weer niet aan gehecht! Terloops zei ik er wel achteraan dat de duizeligheid nu hopelijk ook was verdwenen.

BPPD

Het bleek dat ik het een en het ander niet zomaar bij elkaar kon optellen. Even later zat ik dan ook in een andere behandelkamer ontspannen op de rand van bed. ‘Niet schrikken’ riep hij nog en kieperde mij plots om. Terwijl ik naar een bepaalde hoek, zoals hij vroeg, bleef kijken begon de wereld te tollen en te tollen, niet normaal. Daarbij werd ik ook nog eens flink misselijk. Voldaan keek de arts mij aan, ik bleek BPPD te hebben. Benigne Paradoxysmale Positie Duizeligheid. Moeilijke woorden, maar het houdt in dat er gehoorsteentjes ofwel oorkristallen zich in het middenoor bevinden waar ze niet horen te zijn. Nadat hij mij uitgelegd had wat ik moest doen om die kristallen uit die gangen weg te krijgen kon ik weer naar huis. Na twee weken, elke dag trouw mijn oefeningen gedaan te hebben, was Jan Doedel vertrokken.

Zondag 19 november

En nu heb ik mijn jams, chutneys, mosterds, kerstcadeautjes, kaarten etc. etc. mooi uitgestald staan. En nee, Jan Doedel is niet meegekomen. Na zes dagen gehoorzaam mijn oefeningen te hebben gedaan is ie, voorlopig, weer foetsie.

Bijna alle blaadjes zijn nu van de bomen af. Gisteren hopelijk voor de laatste keer het gras gemaaid. De houtkachel stook ik al enkele weken elke dag. En vandaag dan mijn eerste kerstmarkt. Sint Nicolaas is al met zijn boot aangekomen. We kunnen er niet onderuit, december de feestmaand staat voor de deur. Nog even en dan schalt er weer Kerstmuziek uit de geluidsboxen. Kerst… ik vraag me verwonderd af, waar is het jaar gebleven???

 

Fijne zondag!
Anneliese.

Wat een week…

Vijgen – Achterflap – Conflict – Dordrecht

Het lijken vier willekeurige woorden maar afgelopen week bepaalden zij mijn doen en laten. En daarbij maakte ieder woord/onderwerp een emotie in mij los. Blijdschap, genieten, frustratie en nieuwsgierigheid. Waarom? Omdat, omdat, ach, lees maar…

Het Weckparadijs

De emotie Blijdschap hoort bij VijgenDeze week kreeg ik een order binnen voor mijn winkeltje Het Weckparadijs. Of ik 75 potten vijgenmosterd kan leveren! Voorlopig, om mee te beginnen. Het is voor een bedrijf dat komend jaar hun 50-jarig bestaan gaat vieren. Yes, in the pocket! Ik weet dat die mosterd erg lekker is (fruitig en pittig) en sta dan ook voor de volle 100 % achter mijn eigen vijgenbrouwsel. Ben dan ook super blij en trots dat dit gewaardeerd wordt met zo’n bestelling.

Schrappen is ook een kunst

Bij Achterflap denk ik gelijk aan Genieten. Voor de duidelijkheid: de achterflap is de achterkant van een boek waarop je kan lezen waar het verhaal over gaat, wie de auteur is en hoe het boek ontvangen wordt ofwel de quotes. Die teksten moeten kort en krachtig zijn en de lezer zó triggeren dat ie het meteen wil lezen. Het is dus een heel belangrijk onderdeel van het te schrijven boek. Afgelopen week volgde ik, samen met een grote groep, wel 70 andere schrijvers, een ‘Achterflap-Challenge’ verzorgd door mijn schrijfcoach Jolanda Pikkaart. Alles in het teken van mijn nieuwe boek ‘Marjanneke, een stoer wijf!’. Zeven dagen lang kregen we, via de computer, elke dag een nieuwe opdracht om die vervolgens dezelfde dag uit te werken met als eindresultaat de Achterflap van ons nieuwe (te schrijven) boek. Het was een pittige, leuke, interessante opdracht, met naast hard werken voor mij dus ook genieten. Want het is nog een hele kunst om met zo weinig mogelijk woorden je verhaal goed weer te geven. Met Jolanda’s hulp werd die klus geklaard! (http://www.jolandapikkaart.nl)

Wat is er gebeurd?

Het woord Conflict kan ik bijna niet meer horen of zien, de emotie frustratie is hier dan ook helemaal op zijn plaats. Nooit gedacht dat ik ooit zo zou snakken naar een conflict. Waarom? Omdat mijn schrijfcoach dat wil terugzien in het boek en ik stiekem ook wel. Ze is soms best een strenge tante. Puur om mij te helpen (zegt ze haha), tuurlijk, dat wel, maar toch … Tijdens het schrijven van de Achterflap kreeg ik tot driemaal toe (naast ook positieve input) te horen: ‘Waar is het conflict?’. Dat is best frustrerend. Maar wie me kent weet dat ik er juist weer strijdlustig van wordt. In gedachte hoorde ik me al antwoorden: ‘Nou, als jij een conflict wilt kan je die krijgen hoor’.

Maar oké, ze had een punt. Wil mijn boek een groter publiek bereiken moet er iets meer gebeuren. Diverse scenario’s met familieleden passeerden de revue, die vooral door mijn 91-jarige moeder werden getorpedeerd. ‘Zo iets zeg je niet over je familie’. Daar had ik best schik in. Er bleven nog diverse ideeën over, maar om die te staven moest ik wel naar Dordrecht, de stad waar mijn verhaal zich afspeelt.

De Wijze mannen in Dordt

Zo stond er deze week ook een dagje Dordrecht op het programma. Ik was heel nieuwsgierig of het conflict dat ik uiteindelijk had bedacht, zou passen in de tijdsfeer van mijn verhaal. Om dat te achterhalen had ik een interview geregeld met twee wijze mannen uit het Westen (Dordt). Met de, tijdens dat gesprek, opgedane kennis dook ik even later het Regionaal Archief Dordrecht in. Diverse aktes lagen voor mij klaar om bestudeerd te worden, op zoek naar die bevestiging.

Als afsluiter van die dag bezocht ik één van de vijf huizen waar mijn familie heeft gewoond en gewerkt. Nieuwsgierig keek ik in het voormalige Burger Hôtel Wijnstraat 114 rond, op zoek naar de herkenbare punten uit de overleveringsverhalen. Zoals het originele trappenhuis, kamer 13, de lange gang… In mijn verbeelding zag ik het hele gezin bedrijvig langs me heen lopen. Terwijl ze de gasten bedienden, kookten, speelden, alles anno 1894. Ik kon ze bij wijze van spreken aanraken, dat voelde heel apart.

De laatste loodjes

Anno 2017 sta ik nu bij mijn fornuis, die vol staat met pannen, lekker na te genieten van de afgelopen week. Terwijl ik in de ene pan vol met pruttelende vijgen roer, draai ik het vuur onder de andere pan, waarin een lading potten gevuld met mijn vijgenmosterd staat te wecken, laag. En de komende week? Dan ga ik het conflict nogmaals bij zijn lurven aanpakken en verder uitwerken. Ook een bezoek aan het Dordrechts Museumwaar de tentoonstelling ‘Verstild Dordrecht, op de drempel van de 20e eeuw’ te zien is, staat op mijn lijstje. Doch eerst zal ik de potten vijgenmosterd, geweckt en bestickerd, met een big smile bij het bijna jarige bedrijf gaan afleveren.

En nu?

Pfff. Zit jullie week ook zo vol? Of hebben jullie meer tijd en ruimte voor bijvoorbeeld een goed boek nu de herfst is los gebarsten? Zetten jullie in deze tijd van het jaar alles op een lager pitje? Of juist het gas erop? Laat maar horen!

Fijne dag, lieve groet, Anneliese.

 

 

Vuurtje stoken?

Wintertijd
Vrijdagmiddag overviel het me weer, ik had net het restaurant dicht en dacht nog even buiten het een en ander te doen, zoals vijgen plukken. Was het voordat ik het in de gaten had donker! Poem bats, hoppa. Klaar, kon ik weer naar binnen. We hebben de zomertijd ingeruild voor de wintertijd. En nu is het sinds een week zo vroeg donker, ik moet er nog erg aan wennen, jullie ook?

Hierdoor lijken de dagen ineens een stuk korter, de avonden juist weer veel langer. Het gevoel van ‘ik moet het binnen gezellig maken’ steekt de kop op. ‘Gezellig’ betekent voor mezelf o.a de houtkachel aanmaken, in de woonkamer boven die speciale warmte tevoorschijn toveren.

Jøtul
Maar daarvoor moet ik wel eerst de kratten met hout de trap op sjouwen. De grote stoere Noorse kachel, een Jøtul om precies te zijn, lust namelijk wel wat. Versierd met afbeeldingen van elanden met grote geweien is de gietijzeren kachel, het seizoen maakt niet uit, een echt pronkstuk.

Ik heb plezier gekregen in het aanmaken van de kachel. Dat kunstje moest ik wel eerst onder de knie krijgen. Voorheen deed Theo deed dit namelijk altijd. Vragen hoe het moet kan ik hem niet meer, maar om er achter te komen hoe hij dat ook alweer deed heb ik een foefje. Ik sluit mijn ogen en laat dan in mijn hoofd het filmpje ‘Kachel aanmaken door Theo’ afdraaien. Dan zie ik hem bij de kachel bezig met verschillende soorten hout. Alles in een bepaalde volgorde. Met natuurlijk ook het aanmaakblokje erbij om de fik erin te steken. Echt Theo’s dingetje, pyromaantje spelen, schitterend vond ie het.

Rondstruinen
Om een goed vuur te krijgen heb ik aanmaakhout nodig. Daarvoor struin ik in het bosje, achter bij de moestuin, rond op zoek naar kleine takjes. Die liggen daar voor het oprapen. Dat is deel één. Dan komen de grotere stukken hout in beeld. Dat hout ligt onder het afdak al een hele tijd te drogen. In de loop der jaren hebben familie en vrienden hier op het terrein al heel wat bomen kort gezaagd. En nu zijn het hapklare brokken voor de kachel. Klein of groot, tot 60 cm., in die Jøtel past het nog al snel.

Het knisperen…
Het is dus wintertijd, einde middag, de ceremonie ‘kachel aanmaken’ kan beginnen. Op de bodem van de kachel leg ik eerst, in het midden, de kleine takjes met daarop het aanmaakblokje. De vlammetjes krijgen vrij spel en hoor je het zachte knisperen, tijd om nog wat kleine takjes erbij te leggen. Het knetteren van die twijgen is net muziek.
Als dit goed brand is het tijd voor de iets dikkere takken, niet te veel. Rustig aan! Dan mogen de kleine stukken hout op het vuur, beetje verdelen, stapelen, lucht geven. Het vuur in de kachel moet gewoon even tijd krijgen. Dus ik loop er even van weg terwijl de deur nog open staan, dat kan geen kwaad. Blijf ik erbij zitten ga ik nogal gauw aan het poken in het vuur en hout aanvullen. En dát moet ik nu juist niet doen. Geduld is een schone zaak.
Even later mogen dan uiteindelijk de grote houtblokken erop, twee is voldoende, later weer meer…

Genieten
De warmte die even later zich verspreidt in de woonkamer is onbetaalbaar, totaal anders dan die van de CV. Ik weet het wel, je geeft die thermostaat een zwieper en binnen no time is het huis warm. Maar zo’n kachel aanmaken, alle moeite die je er voor doet, het geeft zo’n voldaan gevoel. Daar kan ik dus echt van genieten.

Naast deze houtkachel in de woonkamer heb ik er nog twee buiten staan. Eentje bij mij op de stoep achter het huis en eentje bij het vakantiehuis voor de logées. Soms help ik de gasten bij het aanmaken van hun kacheltje als dat even niet wil lukken. Dan voel ik me, als ie goed fikt, bij het weglopen best wel stoer. Helemaal als er mannen bij zitten. Lekker poeh.

Pa en zoon
Ieder jaar komen de schoorsteenvegers, vader en zoon, de kachel en schoorsteen schoon vegen. Altijd weer een gezellige bedoening met die twee gasten. Na het nodige gekift en gefoeter op elkaar ben ik aan de beurt. Het stookgedrag!
Dit jaar krijg ik een vet compliment, althans dat dacht ik. “Gè hèd goed gestookt meiske”, zegt de zoon tegen mij. Ik begin al te glimmen van trots, yes, zie je wel, ik kan het! Tot hij begint uit te leggen dat het woordje ‘goed’ betekent dat ik vééééél gestookt heb en dat ik nog wel een lesje stoken kan gebruiken. Daar ga ik met mijn goed fatsoen. Maar de kachel en schoorsteen kunnen er weer een jaar tegen. Of ik nou veel of weinig stook.

En bij jullie, gaat daar ook de kachel aan? Of maken jullie het op een andere manier ‘gezellig’ in huis?

Er was eens … (130 jaar geleden)

We noemen haar Elisabeth, Betje de Kleijn

27 oktober 1887 wordt in Dordrecht een meisje geboren, Elisabeth, dochter van Marjanneke en Joost de Kleijn-Klaassen. Zusje van Kee, Tinus en Dorus. Kind van een Oost-Brabants gezin dat in 1884 vanuit Schaijk naar Dordrecht verhuist. Op dat moment, eind 19e eeuw, is in Nederland de Industriële Revolutie op volle gang. Veel mensen vertrekken van het platteland naar de grote steden, om de armoede te ontvluchten, op zoek naar werk. Zo ook zij.

Wat is er nu zo bijzonder aan hen hoor ik jullie vragen. Nou, het zijn mijn overgrootouders. En dat meisje is mijn oma, roepnaam Betje.

Mooie stad Dordrecht

Altijd als de stad Dordrecht vernoemd wordt moet ik aan hen denken. Ik reageer ook altijd heel enthousiast met: ‘Mooie stad hè. Weet je dat mijn oma daar is geboren? Ze heeft er samen met haar ouders in horecabedrijven gewoond en gewerkt, eigenlijk net zoals ik dat nu doe. En, en …’ Tja, dan val ik stil, want meer weet ik niet.

Het zal een jaar geleden zijn dat ik met vriendinnen in een restaurant in Venlo zit. Eén van hen heeft Dordrecht bezocht. En ja, meteen herhaal ik weer datzelfde riedeltje. Op de terugweg naar huis bedenk ik dat dit maar eens moet ophouden, dat ik hier meer over wil weten. Het zijn verdikkeme mijn voorouders, het is mijn eigen geschiedenis. Achter het stuur van de auto besluit ik dan ook dat ik op onderzoek ga en ook dat ik er een boek over ga schrijven. Het is nu een jaar na het uitbrengen van mijn eerste boek en het kriebelt: ik wil weer schrijven, maar niet over rouw. Over mijn overgrootouders, mooi!

Op naar mijn moeder

Mijn moeder, net 91 jaar geworden, is mijn eerste aanspreekpunt. Wat kan zij mij nog vertellen over het leven van haar moeder, oma, opa, tante en ooms in Dordrecht? Ik weet dat zij 35 jaar geleden hier ook eens onderzoek in diverse archieven naar heeft gedaan. Dat relaas staat in één van haar drie boeken over de geschiedenis van onze families. In die tijd vond ik dat niet zo interessant. Maar ja, je wordt ouder en tijden veranderen …

Met pen en papier zit ik bij haar op de bank in de aanslag, laat maar horen mam. Haar boeken hebben we al doorgenomen, maar er staat over die 15 jaar in Dordrecht niet veel in. Ik hoop nu op overleveringsverhalen maar ook dat resultaat valt jammer genoeg tegen. Mijn oma, haar moeder, was erg jong, pas elf jaar, toen ze Dordrecht verliet, haar herinneringen die ze al heeft doorverteld zijn erg summier. Ach, in die tijd liet men het verleden vaak rusten, men keek vooruit. En oma had het erg druk met het runnen van haar grote gezin na het vroege overlijden opa. En buiten dat, ze was ook niet zo’n prater. Mijn moeder is het tiende kind in de lange rij van dertien. Haar oudste zus Marie, nummer één, had hier zeker meer over kunnen vertellen. ‘Maar’ zegt mam dan; ‘daarvoor moeten we naar de hemel’.

Archief in, archief uit

Mijn overgrootouders zijn dus eind 19e eeuw naar Dordrecht vertrokken. ‘Waarom precies, wie waren ze, en hoe verdienden ze daar de kost?’ Steeds meer vragen borrelen in me op. Antwoorden wil ik, en om die te vinden ga ik de hort op. Zo kom ik terecht bij het Regionaal Archief van Dordrecht. Zoeken naar mijn Dordtse roots: op zoek naar Joost de Kleijn en Marjanneke Klaassen, op zoek naar het leven van mijn overgrootouders in, voor toen zeker, het verre Dordrecht.

In die tijd ging je niet zomaar van A naar B. Er waren nog geen auto’s, er reed een enkele trein. Trekschuiten, stoomboten en paard met wagen waren toen de gangbare vervoersmogelijkheden. En je kon natuurlijk ook te voet gaan. De afstanden werden in die tijd ook aangegeven met: zoveel uur gaans. Ofwel, zoveel uur te lopen. Bij mij rijst dan direct de vraag op: hoe hebben zij die honderd kilometer overbrugd?

Hotel – Café – Koken – Recepten

Al zoekend in de archieven kom ik boterhandelaar Albers uit Grave tegen die in 1883 zijn boter/margarinefabriek verplaatst naar Dordrecht. Joost krijgt daar werk, al één jaar eerder voor ze definitief verhuizen. Van daaruit probeert hij de grote overtocht te regelen, een woning te vinden en een school voor zijn kinderen. Het blijkt dat het gezin de Kleijn op diverse adressen in Dordt heeft gewoond. Als eerste kom ik de Sluisweg tegen, en vervolgens het Geldelooze Pad, de Wijnstraat (Het Burgerhotel), de Cornelis de Wittstraat (Café de Ruwaard van Putten) en als laatste de Nieuwstraat. Hoe meer ik door mijn onderzoek te weten kom, hoe meer respect ik voor ze krijg. Een heel nieuw leven opbouwen in een voor hen onbekende stad, zoveel onzekerheid. Ze hadden wel lef! Ik krijg ook gaandeweg steeds meer een band met Marjanneke, mijn overgrootmoeder. Al is het alleen al door alle lekkere recepten!

Het boek komt eraan!

Zo heb ik bijna hun hele tijdlijn kunnen ontrafelen, al hun voetstappen. (En ik denken dat zoiets alleen maar bij beroemde mensen kan.) Ik ga de 15 jaar die mijn overgrootouders en hun kinderen in Dordrecht doorbrachten, met woorden weer tot leven te brengen. Daarvoor ga ik nu hard aan het werk, samen met een schrijfcoach die me ondersteunt en me achter mijn vodden aan gaat zitten. Mijn streven is om volgend jaar april-juni het boek te presenteren. Maar ik moet nog veel research doen. De werktitel voor nu is: ‘Marjanneke, een stoer wijf’ , maar die kan nog wel tig keer veranderen…

Via mijn website (www.hetweckparadijs.nl/blog) en facebookpagina’s (Anneliese Vonk / Het Weckparadijs – De Bourgondische Hoeve / Marjanneke, een stoer wijf) kan je zien hoe het boek zich ontwikkelt.

Gisteren, 27 oktober 2017, was de 130e geboortedag van mijn oma, een goede reden om even bij stil te staan.