Ode aan ons pap

Trots
Vandaag had ons pap op zijn geboortedag, in leven en welzijn, 96 kaarsjes uit moeten blazen. In 1999 is hij echter op 77-jarige leeftijd overleden. Veel te vroeg. 9 februari wil ik niet zomaar voorbij laten gaan en wijd ik daarom mijn blog deze keer aan mijn vader, ons pap. Zeg nou eerlijk, wat is er nou mooier dan vertellen over je vader, je herinneringen aan hem ophalen. En dan zeggen dat je trots op hem bent, want ja, dat ben ik.

Nog even d’n hof in
Vroeger, ver vóór mijn tijd, werkte hij samen met zijn vader, mijn opa. Zomers de daken van de boerderijen op om die te rietdekken en ’s winters bij diezelfde boeren de varkens slachten.

Ik herinner ons pap als een harde werker. Als hij op zijn Solex eind van de middag, afgewerkt bij bouwbedrijf ‘Van Grunsven’, thuis kwam, verkleedde hij zich snel, om buiten nog te klussen. Ons mam was dan doende met het avondeten. Het liefst zat ie in d’n hof, de grote moestuin, waar hij zich helemaal kon uitleven. Was het eten bijna klaar, liep ons mam naar de achterbouw, om daar staande in de buitendeur, hard te roepen: “Toon, het eten is klaar. Kom je?!” Even later stonden dan zijn klompen buiten op de stoep en waste hij bij de gootsteen zijn gezicht en handen. Terwijl mam het eten op tafel zette ging ieder op zijn eigen plek zitten, met pap aan het hoofd. Dat zijn voor mij mooie momenten, met z’n zessen, samen met pap-mam-zus-broers, aan tafel, grappen maken, lachen, lekker eten.

Ons pap en ik als kleine meid, SAMEN
Als ik terugdenk aan ons pap, aan de tijd dat ik een kleine meid was, zie ik ons samen genieten van de witte bonensoep waarin oren en staarten van varkens zaten. Niemand anders van ons gezin lustte dat, alleen wij tweetjes. Zo ook de kippenmaagjes en het afkluiven van botjes. Heerlijk.

Samen in de moestuin werken waarvan ik altijd een paar meter voor mezelf kreeg. Ik herinner me nog het jaar dat ik sierkalebassen had gekweekt, waar ik heel trots op was. In datzelfde jaar werd in ons hele huis centrale verwarming aangelegd. Mijn kalebasjes verdwenen op dat moment, in een tas, in de kledingkast van mijn ouders. Helaas overleefden zij dit niet. Toen ze na meer dan een maand weer tevoorschijn kwamen was het een grote smurrie. Drama!

Samen op de fiets naar de kerk, eerst als klein kind voor op de stang, en wat later achterop. Mij leerde mij ook fietsen, op het rode doortrapfietsje.

Samen op zijn Solex naar het ziekenhuis in Oss waar ons mam lag. In het donker reden we daarna in de avond terug naar huis. We kwamen net het bos uit, en reden op de Lage Baan, toen er plots een losgebroken pony de weg overstak, waar wij vol op botsten. Samen vlogen we door de lucht en kwamen in de berm terecht. In het licht van een naderende auto zag ik paps bebloede gezicht. Gelukkig kregen we snel hulp en werden we thuis gebracht. De opgetrommelde huisarts verzorgde de wonden van ons pap en zette mijn arm weer terug in de kom.

Allen herinneringen uit de jaren zestig.

Altijd helpen
Uit de jaren 80 en 90 herinner ik me, intussen getrouwd met Theo, vooral een vader die me overal bij wilde helpen. Voor ons eerste restaurant, Le Hibou, een grote kist peultjes, ofwel ‘houwkes’, schoonmaken. Bij ons tweede, ’t Wichlant, meehelpen met de verbouwing. Daar stond buiten een tuinhuisje dat een nieuw dak nodig had, het vak rietdekken was hij niet verleerd! In diezelfde tuin moest een boom om, dat zou ons pap wel regelen, in no time zat hij er boven in, nergens bang voor! En altijd in stofjas mèt stropdas. Daar kon je hem in uittekenen.
Toen ik een grote moestuin bij ons derde en huidige restaurant wilde aanleggen gaf hij mij daarbij veel advies. Zoveel boontjes in één kuiltje, niet te dik zaaien, de grond niet te nat maken, etc. etc.
Allemaal dierbare herinneringen aan ons pap.

Zijn DNA
Maar gelukkig hebben mijn zus, broers en ik allemaal wel iets van ons pap geërfd. De een zijn, soms té, grote bezorgdheid. De ander weer zijn uiterlijk, of het fronsen van de wenkbrauwen. Ik herken zelfs in ons allen ‘het tegensputteren’, iets wat ons pap in zijn latere jaren zo goed kon, maar daarna ook net als hij gewoon doen wat er aan ons gevraagd wordt.

Hij wordt gelukkig nog heel vaak aangehaald. Zeker door ons nu 91 jarige mam. “Ons Toon dit en ons Toon dat… “, machtige verhalen waar wij graag naar luisteren.

Veilig achter op
Als ik aan ons pap denk met een lied is dat voor mij: ‘Veilig achterop bij vader op de fiets’ van Paul van Vliet. Te beluisteren door op deze link te klikken; https://youtu.be/eRfFy_JIYkE

Het was vader, moet je weten…
Met een gedicht denk ik meteen aan deze, getiteld: ‘Ik heb een man gekend’.

Ik heb een man gekend, o wat was hij sterk.
Altijd was hij bezig, altijd aan het werk.

Hij zette zich altijd in, met liefde en plezier.
En wat er ook gebeurde, zijn gezin ging altijd voor.

Ik heb een man gekend, die vol vuur en liefde zat.
En ondanks al zijn zorgen, ons nooit vergat.

Zijn vrouw en kinderen waren zijn leven.
En al stond hij soms alleen, of was het soms wel moeilijk.
Hij sloeg zich er wel doorheen.

Ik heb een man gekend, die klaar stond voor een ander.
Die ook dikwijls zei, wees toch goed voor elkander.

Ik heb een man gekend, die ik nooit zal vergeten.
Hoe dat dan toch wel kan, het was vader moet je weten.

Fijn weekend
Ik wens jullie allen mooie herinneringen, blijf ze vasthouden en delen…
Lieve groet, Anneliese

 

Hoe kleurrijk zijn jouw dagen?

 

Een volle week 

Het was weer een week vol met verrassingen: ontmoetingen, inzichten, ‘nieuwe’ familie, openbaringen, herinneringen… De week waarin onze 80-jarige oud-koningin Prinses Beatrix en de Watersnoodramp van 65 jaar geleden in de hoofdrol zouden staan. Dat deden ze ook, landelijk. Voor mij persoonlijk gaven juist de randgebeurtenissen meer kleur.  

 

Kleurtjes? 

Mijn week begint zoals altijd met fysiofitness, elke maandagochtend werk ik onder begeleiding van de fysiotherapeut een lijst met oefeningen af om mijn krachten op peil te houden (i.v.m. de fybromyalgie). Dat programma heet heel chique ‘Upgraded Activity’. Dat doe ik al heel wat jaren, samen met een club mede-‘sporters’. Door hen ga ik er elke keer met plezier heen. Afgelopen maandag hoorde ik de fysiotherapeut aan iemand vragen in welk kleurtje zij haar nieuwe programma uitgeprint wilde hebben. Ik schoot daarbij in de lach, zoiets vraag je aan een kleuter dacht ik, niet aan een volwassen vrouw van 60 jaar. “Graag paars.” “Dat kan niet, dat heb je al gehad.”  “Roze.” “Ook al gehad.” “Wat kan dan wel?” “Oranje.” “Oké, dan graag oranje.” Tjee, wat is er mis met gewoon zwart-wit? Baldadig vroeg ik of we na elke goed uitgevoerde oefening nu ook een plakplaatje kregen. De fysiotherapeut was echter heel serieus, de kleuren hebben wel degelijk een betekenis. Waarschijnlijk was ik zelf de grootste kleuter op dat moment, maar wel een met veel schik! Toen ik even later naar huis reed vroeg ik me wel af wat kleur eigenlijk met me doet. En zo ja, wat kleurt mijn dag? Of die van anderen? En let ik wel op kleur? Het begon in mijn bovenpan te malen…   

 

Ik wil graag een paar van die ‘kleur’-momenten met jullie delen.

 

Ha mooie zon! 

Dinsdag zat ik al vroeg achter de computer, het was nog donker. Terwijl het buiten langzaamaan licht werd hoorde ik de kippen alsmaar harder tokkelen, vragen om eten. Ik maakte me daarom los van mijn verhaal en liep naar beneden. Nadat ik al mijn plichten had vervuld nam ik weer achter de computer plaats. Op dat moment kwam de zon door, niet zomaar, nee, ze scheen fel op mij. Kijk, zo’n moment kleurt mijn dag! Ik zag niks meer op mijn scherm en had op dat moment het gordijn kunnen dicht trekken. Maar nee, ik gaf de zon alle eer en genoot van dat prachtige en krachtige knalgele licht.

 

Wij zijn familie!
Woensdag kreeg ik ’s morgens om half 11 een gezelschap dames uit Mook van de NVVH, de Nederlandse Vereniging Van Huisvrouwen, in het restaurant. De organisatoren hadden een program gemaakt waarin ze mij een podium gaven om een verhaal te vertellen. Ik mocht zelf bepalen waarover en hoe lang. Met die vrijheid kon ik wel wat. Nadat bij iedereen een tweede kopje koffie was ingeschonken stak ik van wal. Ik vertelde over Theo en mij, onze eerste twee restaurants in Wijchen, de overstap naar Siebengewald, het waarom, het opzetten van table d’hôte & chambre d’hôte, de varkens, de moestuin en kas, Theo, zijn overlijden, het doorgaan, de brieven aan Theo, winkeltje Het Weckparadijs, het Vakantiehuis, etc. etc.

 

Uiteraard vertelde ik ook over mijn boek ‘Was er maar een recept voor rouwen’. Waarna ik vol passie over mijn tweede boek begon, het boek waar ik nu ijverig voor aan het schrijven ben. Mijn zoektocht naar het leven van Joost en Marjanneke, mijn overgrootouders, in Dordrecht. Waar ze samen met hun kinderen Kee, Tinus, Dorus en Betje (mijn oma), woonden van 1884 tot 1898.  Dat ik dit alles verstop in een historische roman met de werktitel ‘Marjanneke de Kleijn, een stoer wijf!’ Ik had goede toehoorders, en na diverse vragen beantwoord te hebben sloten we dat onderdeel af. Tijd voor de lunch. Terwijl ik in de keuken in de pan met soep stond te roeren kwam een van de dames naar me toe. “Hoi, ik ben Corry. Sorry dat ik je stoor, maar volgens mij zijn wij familie”, zei ze. “Je noemde net de naam de Kleijn, zo heet mijn overgrootmoeder ook.” Yes, familie! Zij is een kleinkind van de zus van mijn oma, Tante Kee. Hoe toevallig is dat? Daar stond ik dus, oog in oog met een verre nicht. Raar, maar ik voelde meteen een band met haar. Jullie begrijpen, deze ontmoeting kleurde mijn dag compleet, ondanks de vele langdurige plensbuien. Voor mij scheen de zon!

 

Dankbaar 

De donderdag stond in het teken van snoeien en zagen. Zwager Mari en vriend Piet ontfermden zich, heel fijn, over de bomen die tijdens de storm van een paar weken geleden waren omgewaaid. Vorige week hadden ze al een begin gemaakt. Deze donderdag gingen ze weer fanatiek van start met als resultaat dat het pad om de vijver weer boom- en takvrij is. De stammen liggen nu als hapklare brokken klaar om dadelijk in het bosje op te stapelen. Die krijgen als eindbestemming de Jøtel, mijn grote Noorse houtkachel. Voor de hoge bergen takken komt komende week een houtversnipperaar. De snippers hiervan krijgen hun laatste rustplaats tussen de nog fier rechtopstaande bomen. Voor mij was ook deze dag weer een kleurrijke dag. Alleen hoe? Moeilijk te omschrijven. Heeft ‘Dankbaarheid’ een kleur? Ja? Nou, dan was dat dus de kleur van die dag!

 

Passie
Vrijdag kwamen de slapers aan voor het vakantiehuis. Heerlijke enthousiaste mensen die echt voor de natuur komen. Terwijl ik de koffie voor ze inschonk en koeken erbij aanbood, lag de plattegrond van De Maasduinen voor hen open op tafel. Ze lieten mij zien waar ze de komende dagen gaan wandelen, welke routes ze hadden uitgestippeld. Hun passie gaf mij weer energie, een hele kleurrijke, als een regenboog!

 

En die energie stop ik in de laatste twee dagen van deze week, ik maak er schrijfdagen van. Dagen waarin ik me laat meeslepen in het leven van Marjanneke en Joost. Heerlijk! Want een ding is zeker, dat boek gaat er dit jaar echt komen.  

 

 Lezen jullie mee? 

Om jullie een idee te geven wat ik schrijf, en natuurlijk ook om jullie een beetje nieuwsgierig te maken naar het vervolg, geef ik jullie alvast een kleine inkijk in mijn verhaal.

 

Situatieschets: De grote reis van Schaijk naar Dordrecht heeft drie dagen geduurd. Eerst met paard en wagen naar Nijmegen, vanaf daar met de stoomlocomotief tot aan Gorinchem en het laatste gedeelte met de veerboot. Maar uiteindelijk zetten Marjanneke en haar kinderen Kee (9 jaar), Tinus (6 jaar) en Betje (2 jaar) voet aan wal op Groothoofd in Dordrecht. Joost, de man van Marjanneke, daar al bijna een jaar werkzaam bij de Boterfabriek Albers, wacht hen daar op.

 

Joost ziet ineens zijn vrouw en kinderen en loopt snel op ze af. “Ha Kee, Tinus, hé kleine meid!” Even later vallen Marjanneke en Joost elkaar in de armen. Gelijktijdig klampen zes armpjes zich vast om zijn middel en benen, lachend en huilend tegelijk. Terwijl Joost Betje optilt, slaat zij haar armpjes om zijn nek en legt ze haar wang tegen de zijne. De ogen van Joost zoeken die van Marjanneke, nog nat van de tranen stralen ze volop geluk uit.

 

Samen weten ze dat ze de juiste beslissing hebben genomen. Het gezin is weer compleet, het grote avontuur in Dordrecht kan beginnen!

 

Zo, en nu ga ik verder met schrijven, recepten van toen uitwerken.

 

Nieuwsgierig? 

Willen jullie weten hoe het de familie verder vergaat? Of wanneer mijn boek uitkomt? Hou dan mijn blogs in de gaten. En mijn facebookpagina.

 

Ik wens jullie een fijne kleurrijke dag!
Lieve groet, Anneliese.

 

Hoor de vogeltjes fluiten…

Hebben jullie vandaag of gisteren óók de tuinvogels geteld? Het is namelijk Nationale Tuinvogeltelling 2018, georganiseerd door Vogelbescherming en Sovon Vogelonderzoek. Elk jaar weer leuk om aan mee te doen. Het kost je slechts een half uurtje, dat jammer genoeg zó voorbij is.

Luisteren én herkennen 

Mijn dag begint in de vroege uurtjes al direct met vogelgeluiden. Dan hoor ik de vogels om mij heen ontwaken zoals bijvoorbeeld de tortelduiven die alweer druk doende zijn met ‘elkaar te verleiden’.

Het meest onder de indruk ben ik van de steenuil. Sinds een paar dagen hoor ik hem/haar zowel vóór het slapen gaan, als ie de nacht in gaat, als ’s ochtends vroeg net vóórdat ik opsta. Eerst een beetje schel, met korte kreten, zo van “Pas op!” om even later over te gaan in een wat langgerektere melancholischere roep alsof ie, op zoek zijnde naar een partner, een verhaal vertelt. Hopelijk settelt het steenuilenechtpaar zich dit jaar weer in de uilenkast in de oude walnotenboom. Liefst eerder dan, zoals afgelopen jaar, de spreeuwenfamilie. Afwachten maar, spannend!

Kijken, herkennen én tellen 

Zittend voor de grote pui in het restaurant, heb ik zaterdag de vogels geteld. Opzij van het huis staat een ouderwetse sterappelboom die wij, Theo en ik, in 1998 tussen de toen nog iele taxushagen hebben gepoot. In die boom hangen elke winter vetbollen. Vanuit het restaurant kijk je daar recht op, altijd weer een magnifiek gezicht om al die vogels daarvan een graantje te zien meepikken.

Heggenmussen, roodborstjes, koolmeesjes, boomkruiper, houtduiven, merels (gelukkig!), pimpelmeesjes, winterkoninkjes én staartmeesjes zie ik regelmatig in én onder de boom landen.. Verder verblijven er in de vijver een koppel wilde eenden en onze waterhoentjes. Hoog in de bomen zitten de buizerds, eksters en Vlaamse gaaien. Ook vliegen er ganzen over, alleen kan ik doordat ze op grote hoogte vliegen niet zien of het Grauwe Ganzen, Nijlganzen of Grote Canadese Ganzen zijn. Het is in ieder geval overal wel een gezellige bedoening.

Mijn telling heb ik netjes doorgegeven aan de Vogelbescherming. Jullie kunnen dat ook doen via deze link: https://www.tuinvogeltelling.nl/ 


‘Rare’ leuke onverwachte vogels
Naast de ‘gewone’ tuinvogels komen er die dag ook ‘rare’ vogels het terrein op. Kinderen van groep 5, 6 en 7 fladderen, nadat ze uit hun ouders auto stappen, richting vijver, klimrek en bosje, als een nest zwaluwen. Zij zijn onderdeel van de ‘Jeugdboerenbruiloft Siebengewald’ die over twee weken tijdens de carnaval plaats vindt. Er openbaart zich een hele jeugdboerenfamilie voor mij: bruid en bruidegom met wederzijdse ouders, broers en zussen, neven en nichten, ooms en tantes, een klas vol! Ze komen voor een ‘kiekjes’sessie waarbij de jassen wel even uit moeten zodat de mooie ouderwetse jurkjes en pakken toonbaar zijn. Ach gossie, ze staan bijna allemaal te blauwbekken, dus kruipen ze snel na het maken van de foto’s weer in hun warme jassen met donsvulling… 

Als verrassing stappen er tijdens de fotoshoot zeven dames, kwekkend en wel, voor mijn huis van hun fiets, zij hebben zin in een bakkie koffie. Alhoewel het restaurant zaterdagsmiddags gesloten is, nodig ik ze uit om binnen plaats te nemen, ik ben er tenslotte toch, en zet voor hen de waterketel op het vuur. Uiteraard geef ik hen de mooiste tafel, die voor het raam, zodat ook zij kunnen genieten van de vogeltjes… 

Ik mis je’ – vogel
De mooiste vogel van die dag komt wat later in de middag op bezoek, Ireen. We kennen elkaar door ons beider werk al heel wat jaren. Maar ‘de klik’ kwam er pas echt op de dag van de opnames van het programma ‘Ik mis je’, waarvoor wij alle twee afgelopen oktober zijn geïnterviewd door Hella van der Wijst.

Ook wij gaan voor het raam zitten, met uitzicht op de vogels. Terwijl we samen, met een grote pot hete thee, de vogeltjes in de gaten houden, praten we over pijn en verlies, maar ook over humor en grappen. Plots legt ze een mooi sieraad op tafel, een libelle met sierlijke sterke vleugels. Een cadeautje voor mij. In gedachten sta ik weer op de steiger bij de vijver, met Hella, terwijl een mooie blauwe libelle ons gezelschap houdt. 

Vogel-citaat
Het volgende citaat is een Chinese wijsheid. Ik vind het een mooie samenvatting van alle gebeurtenissen van afgelopen zaterdag.
Je kunt niet tegengaan dat de vogels van het verdriet komen overvliegen,
maar je kunt wel voorkomen dat ze nesten in je haar maken. 

Ik wens jullie een fijne VOGELdag!
Anneliese

 

 

Boksgala ‘Storm Friederike’ versus ‘Grande Dame’

 

De stilte na de storm van afgelopen donderdag was indruk- en verbazingwekkend. Het contrast was té groot. Eerst die beukende windstoten en de volgende dag geen zuchtje wind. Het was gewoon op, de storm had alles gegeven en was uitgeteld.

 

In mijn beleving zat ik in mijn huis tijdens die storm naar een bokswedstrijd te kijken èn te luisteren, eentje in de zwaarste categorie.

 

De boerderij, ik noem haar altijd met gepaste trots mijn ‘Grande Dame’, 103 jaar oud, was in deze wedstrijd de tegenstander van Friederike, zoals onze oosterburen de storm noemden.

 

Dagen van te voren werd deze storm al aangekondigd maar dat ie zo heftig zou worden, code rood, hadden ze/we niet verwacht.

 

9 uur ’s morgens waaide het hard, niet meer dan dat, de show vooraf was matig. Om 10 uur echter ging de beuk erin. Twee ronden verder, 11 uur, was het niet meer zo prettig om aan te zien en aan te horen. Friederike deelde de ene stoot na de andere uit, ze ging maar door. Vooral haar linkse uppercuts kwamen hard aan. Maar mijn ‘Grande Dame’ wist haar ‘mannetje’ te staan en incasseerde de stoten als een oude wijze vrouw. De storm zorgde ook voor onrust om het huis heen. Diverse bomen die het niet meer konden aanzien gingen neer, als geknakte luciferhoutjes. Waren ze niet nu neer gegaan, dan wel over een paar maanden. Ze stonden al op de nominatie voor de functie ‘openhaardhout’.

 

Zelf zat en stond ik daar middenin, droog, beschermd door het huis. Maar het geluid van de klappen, de ene beuk na de andere, het zachtjes kreunen en steunen van het huis, zorgden mede voor onrust in mijn lijf. Tijdens de derde ronde, die tot 12 uur duurde, spande het erom. Om de druk aan te kunnen zocht ik naar afleiding. Die vond ik in vier dingen. Ten eerste verstuurde ik diverse WhatsApps naar beide families. Met dit korte lijntje hielden we elkaar op de hoogte van de gebeurtenissen om ons heen. Ten tweede trok ik de koelkast open en begon met wat ik tegenkwam een grote pan soep te koken. Ten derde ging de volumeknop van de radio naar knoerthard. Op Radio NPO5 is van 10 tot 12 het bekende programma Arbeidsvitaminen en van 12 tot 14 uur Tineke de Nooij, heerlijke muziek! En ten vierde begon ik de boekhouding bij te werken. Omzetbelasting vierde kwartaal moest nog de deur uit.

 

Afijn, toen om 14 uur ’s middags de storm was gaan liggen, Friederike na vijf ronden uiteindelijk de strijd opgaf, was ik een grote pan soep rijker, weer op de hoogte van de laatste nieuwtjes van de familie, kon de uitgewerkte O.B. richting belastingdienst en had het stofje endorfine, opgedaan door de muziek, mij helemaal opgevrolijkt.

 

Om 16 uur maakte ik buiten een rondje om te kijken wat de storm Friederike had aangericht. Buiten de bomen om viel het allemaal reuze mee. Wat betreft het huis moeten er een paar cosmetische ingreepjes verricht worden. Zo waren een paar dakpannen van een dakkapel gaan vliegen, geen goed idee, de klap op de grond was hun genadeslag. Verder lagen er op het grote dak diverse dakpannen schots en scheef, alsof het bed (dak) even was opgeschud.

 

Dat de windstoten heel veel kracht hadden bleek wel uit het feit dat twee van de vier grote keilbouten, waar het uithangbord ‘Restaurant’ mee vastgeklonken zit, bijna geheel uit de muur waren getrokken.

 

Eindconclusie: we, het huis en ik, zijn de storm goed doorgekomen. ’s Avonds voor het slapen gaan heb ik mijn ‘Grande Dame’ dan ook weer eens verteld hoe blij ik met haar ben, dat ze me altijd zo goed beschermd voor welk natuurgeweld ook. En dat ik ontzettend trots op haar ben!

 

Herinnert u zich deze nog, nog, nog, nog, nog, nog…

 

Liefde is…
Wie is er niet groot gebracht met deze radio jingle? In de jaren 80 en 90 gebruikt door Veronica, later door Radio 3FM. Het werd een begrip. 

Wij gebruikten deze kreet niet alleen voor de muziek, ook voor als we het over iets hadden van héééél lang geleden.

Het mooie van muziek is dat het voor verbinding zorgt, het geeft je lucht, het zorgt voor emoties, het stofje endorfine komt er bij vrij waardoor je je gelukkiger gaat voelen… Een leven zonder muziek zou voor mij erg saai zijn.

Bij de plaatjes van ‘Liefde is…’ wordt ook vaak gelinkt met muziek. Zoals deze:

Liefde is… als een speciaal nummer op de radio je aan hem doet denken.

 

 In de krant kom ik nog altijd deze plaatjes tegen. Voorheen maakten Theo en ik daar vaak grapjes over, we pestten elkaar er een beetje mee. Toen kwam er een periode dat ik ze niet kon zien en lezen, omdat ze me gewoon teveel pijn deden. En nu, weer zoveel jaar verder, bekijk ik ze met een glimlach. Bij het zien van de meeste tekeningen komen direct herinneringen boven drijven. Zo ook bij deze.  

 

Goud van Oud 

Muziek was één van de kliks die we samen hadden. De radio stond bij ons dan ook altijd aan, in het begin voornamelijk op Radio 1 vanwege, uiteraard, de sportprogramma’s. Een zomer zonder ‘Ici Radio Tour de France’ was ondenkbaar. Tussendoor werd geweldige muziek gedraaid, samengesteld door Herman van der Velde. Gegarandeerd goede muziek. Wilden we andere muziek horen of gewoon méér, waren we de radio even beu, draaiden we een cassettebandje af (auto) of zetten we een lp op (thuis), voornamelijk met ‘Goud van Oud’. Zo ging dat toen nog. Nu hebben we cd’s en een overvloed aan radiozenders waarop allerlei genres muziek te vinden en te horen zijn.

 

Radiofans 

NPO Radio5 is tegenwoordig de zender waarop mijn radio, een DAB+ wel te verstaan, altijd aanstaat. Deze zender zat eerst op MW, middengolf, maar die is uit de lucht, vandaar de digitale radio (waar trouwens een schitterend geluid uit komt). Nostalgie viert op deze zender hoogtij, de ene evergreen na de andere schalt uit de luidsprekers.

 

De laatste jaren samen wisselden Theo en ik Radio 1 dan ook altijd af met Radio 5, toen nog Radio Nostalgia. Als we binnen aan het werk waren, of buiten op de stoep want de radio sleepten we overal mee naar toe, voorbereidingen troffen voor de diners in ons restaurant, zongen we altijd graag uit volle borst mee. Bij het horen van de eerste klanken van een nummer was het sport om als eerste te roepen welke song het was, of de artiest. Een soort wedstrijdje, tegenwoordig hebben ze daarvoor Shazam. Ondertussen kwamen automatisch de herinneringen naar boven; ‘Weet je nog, toen deden we dit, toen waren we daar, toen reden we nog in die en die auto. Waar is trouwens dat cassettebandje gebleven? Hadden we daar geen lp van?’ Etcetera etcetera.

 

Wand’rin’ Star
Maar het samen zingen was toch wel het mooiste. Theo vond het leuk om, als er een lage noot in zat die extra overdreven laag te zingen. En ik, nou ja, ik met mijn bromstem, zeer zeker geen sopraan haha, deed dan gezellig mee. Dan ging het altijd van laag naar lager het laagst, wat Theo uiteraard won. Eén van de favoriete nummers om laag mee te zingen was die van Lee Marvin. ‘Wand’rin’ Star’. Als hij op de radio werd gedraaid ging de volumeknop dan ook voluit en zongen we het nummer saampjes uit volle borst mee, hoe lager hoe beter.

 

Schuifelen
Bij dat nummer hoort nog een andere herinnering, een soort van anekdote…
Ter inleiding daarvan de volgende ingrediënten: onze eerste vakantie samen, 1978, Oostenrijk, winter, Pertisau, Sporthotel am Achensee, leuke bar, leuke barman, elke avond live muziek èn een dansvloer.

 

Verder: Theo hield niet van dansen, had geen ritmegevoel, schuifelen vond hij op zijn tijd wel ‘te doen’, echter ook dit helaas alleen in zijn ‘juiste’ ritme. De liveband was top, goede muzikanten, een goede zanger. Zo herinner ik me nog dat ze ‘Hotel California’ speelden, terwijl wij dat zachtjes, zittend aan de bar, meezongen. Vele bekende nummers kwamen voorbij. Maar dan, we veerden op bij het horen van de eerste tonen: Wand’rin’ Star van Lee Marvin! Samen stonden we in no time op de dansvloer. Maar bij de eerste paar stappen ging het al weer mis. Theo maakte daar korte metten mee, zei dat ik mijn voeten op de zijne moest zetten en zo bewoog ik op zijn dansbewegingen mee en dat ging hartstikke goed. Intussen zongen wij natuurlijk met de meest donkere stem ‘I was born under a wandering star’. Jullie snappen dat ik dan ook altijd spontaan kippenvel krijg, als op de radio het nummer ‘Wandering Star’ wordt gedraaid, terug geslingerd naar die bewuste dansvloer…

 

Jullie ‘kippenvel’-favoriet?
Maar genoeg gekletst, welke muziek maakt jullie blij, verdrietig? André Hazes of juist Andrea Bocelli? Queen of Sexs Pistols? Of of… Laat maar horen! 

Als jullie op de volgende link klikken kunnen jullie kijken en luisteren naar Lee Marvin, het heeft een lange (indrukwekkende) intro. En vergeet niet de volumeknop voluit te zetten… Veel plezier!

‘Wand’rin’ Star  

Lieve groet, Anneliese.  

En deze? 

Ps En wat dachten jullie van dit nummer ‘Oh, oh, oh, wat kan ik laag’ van Paul van Vliet: https://www.youtube.com/watch?v=kcz_JmV1tJM  Ook één van onze gezamenlijke meezingnummers… 

Hamburg, een stad om nooit te vergeten.

Er even tussenuit…
Ik kijk naar rechts en zie Theo genieten. Samen zitten we in de trein, op weg naar Hamburg. In Goch, net over de Duitse grens, zijn we opgestapt en hopen vijf uur later aan te komen. Theo merkt dat ik naar hem zit te staren en geeft me een dikke vette knipoog. Na een hectische laatste maand van het jaar, is het ontspannen eindelijk begonnen.

We zien het landschap langzaam veranderen van grauw grijs naar fel wit. Een dik pak sneeuw maakt de wereld ineens magisch. Hoe verder we Duitsland inrijden, hoe weidser de sneeuwvlaktes worden. We zien reeën in de sneeuw rondspringen. “Dadelijk komt de trojka van Drs. P. nog tevoorschijn” zegt Theo, “achtervolgd door hongerige wolven”. Zachtjes zingen we lachend ‘De Dodenrit’, die vervolgens niet meer uit ons hoofd wil verdwijnen…

Een bijna dichtgevroren haven
Aangekomen in Hamburg zoeken we ons hotel op, om even later, dik ingepakt tegen de kou, de stad te gaan verkennen. Eerst de haven in de Altstadt. Hier drijven indrukwekkende ijsschotsen in de Elbe. De Speicherstadt met zijn grote pakhuizen fluistert ons verhalen toe over sinistere oude tijden. Via de vele bruggetjes lopen we weer terug. Die avond eindigen we met een fris hoofd, vol met mooie taferelen.

Oud & Nieuw
De volgende ochtend, Silvester – oudjaarsdag, lonkt Hamburg weer. We hebben geen plannen gemaakt, we zien wel waar de avond eindigt. Het is verdomd koud en ik stop mijn handen in de warme knuisten van Theo. Een gevoel van geborgenheid stroomt door me heen. Deze dag mag van mij héél lang duren.

‘s Middags lopen we een bar binnen waar een pianist de gasten amuseert. Gezellig. Een fles wijn erbij verhoogt de feestvreugde. Zoals op het einde van elk jaar praten we saampjes over wat we het nieuwe jaar willen gaan doen, zowel zakelijk als privé. Gaan we investeren in het restaurant, wat kweken we dit keer in de moestuin, waar gaan we naar toe op vakantie? En al wat er nog meer in ons opkomt.

De Reeperbahn
Het wordt tijd om op te stappen. Zonder het gepland te hebben, komen we uit op de Reeperbahn en duiken een restaurant binnen. We voelen ons er meteen welkom en besluiten hier tot middernacht te blijven.
Theo en ik hebben de avond van ons leven. ’s Nachts staan we met wildvreemden elkaar ‘Einen guten Rutsch ins neue Jahr!’ te wensen. Het saamhorigheidsgevoel is hartverwarmend. Zulke leuke mensen met zoveel interessante verhalen.
Het meeste plezier hebben we toch om de plek waar we staan, de Reeperbahn! Wat zal de familie wel niet zeggen! We geven elkaar een dikke kus en wensen ons samen een mooi jaar toe.

2011
Het nieuwe jaar 2011, dat sneeuwwit begon, kreeg echter een inktzwarte rand. Mijn stoere Theo werd ernstig ziek en na enkele maanden moest hij het leven loslaten. Ik verloor de allerliefste man op aarde.
Hamburg? Voor altijd diep in mijn hart gegrift!

Opgeweckt Kerst 2017

Kerstboom  
​De laatste weken van het jaar zijn ingegaan. De Kerst nadert nu met rasse schreden.
Ik merk dat iedereen om me heen een beetje zenuwachtig wordt, de tijd glipt zo snel weg. ​Kerstbomen worden opgetuigd, je ziet in de avonduren overal de lampjes gezellig branden. ​Maar eerst moeten er plannen gemaakt worden. Hoe gaan we de Kerst vieren? Ieder doet dat weer op z’n eigen manier. Thuis, uit, omringd door familie en/of vrienden, of rustig in je eentje. We proberen er iets speciaals van te maken.
​Ik doe daar ook aan mee, kerstboom en kerststal staan zoals elk jaar in het restaurant te pronken.

De hectische dagen voor de Kerst
Kerst valt dit jaar op maandag en dinsdag. Dat wordt dus een lang weekend. Heel gezellig, maar het vereist ook een goede planning.Het makkelijkst is ‘buiten de deur eten’, dan hou je lekker je huis opgeruimd. Maar voor degene die zelf gaat kokkerellen is de kans groot dat het angstzweet nu al op het voorhoofd staat. Is het niet vanwege de receptuur van het gekozen menu, dan misschien wel vanwege de eetgewoontes van de gasten, waar je als gastvrouw/gastheer rekening mee wilt houden.
Wanneer begin je met de inkoop en wanneer start je in de keuken? Er van uitgaande dat het menu vaststaat is het zaak om alle boodschappen goed te noteren. En voor een gedeelte van die lijst kan ik wellicht met mijn winkeltje iets voor jullie betekenen!

Nog Kerst-shoppen? Dat kan bij De Bourgondische Hoeve …
Bij die inkoop kan ik jullie misschien een handje helpen.Tenslotte staat mijn streekwinkeltje Het Weckparadijs vol met lekkernijen (uit eigen keuken en professioneel geweckt), die perfect in een diner passen, of lunch, of op de ontbijttafel. Heerlijke soepjes, anders dan anders. Zo heb ik voor een pastagerecht een mooie spinazie-mascarpone-baconsaus gemaakt (waarin alleen het zout van de bacon). Uiteraard de diverse smaken pesto, een grote variatie aan jams en chutney’s. Zoals bv de kornoelje-wijn-ui chutney-jam, lekker voor bij een wildpaté. Met mijn dressingen van Franse dragon en die van Nieuw-Zeelandse spinazie maak je de begeleidende salades weer uniek. Afijn, zo kan ik nog wel even doorgaan! En alles net even anders als dat wat je in de reguliere winkel vindt …

Extra open, mét proeverijtje!
Donderdag 21 december en vrijdag 22 december ben ik met mijn Koffie- & Theeschenkerij en Streekwinkeltje zoals altijd open van 12 tot 17 uur. Maar zo kort voor de Kerst ben ik óók zaterdag 23 december open, met dezelfde openingstijd. Buiten het winkeltje om is ook de Schenkerij open en heb ik uiteraard een versgebakken taart klaar staan. Ook een pan met snert en een met courgettesoep ontbreken deze dagen niet. Plus dat er nog een proeverijtje klaar staat van diverse jams, chutney en mosterd, alles uit eigen keuken!
​Maar ik heb nog meer in de aanbieding. In het vorig blok sprak ik over mijn lekkernijen voor ontbijt, lunch en diner. Echter, al die potjes en flesjes passen ook perfect in feestelijke pakketten. Voor relaties, voor familieleden, voor jezelf…Ik maak de pakketten helemaal naar wens op maat, voor elk budget, groot of klein, voor elk wat wils.

Buiten de extra dag open heb ik ook extra producten in huis gehaald.
​Ten eerste vrolijke kleine kerststukjes, samengesteld door mijn schoonzus.
​Ten tweede ‘vogeltaarten’, gemaakt door Marinka uit Venlo. Onlangs stond ik samen met haar op een kerstmarkt waar iedereen enorm verrukt was van haar creaties. Haar vogeltaarten zijn met recht taarten voor vogels, gemaakt van frituurvet en zaden, alles plantaardig. Zelfs de cupcakes ontbreken niet! ​En wat te denken van honing en advokaat. Deze zijn van enkele Smaakparels-collega’s. http://www.smaakparels.nl

Nostalgie 
​Toen ik vorige week, samen met vrienden, de kerstboom naar binnen sjouwde, begon het weer een beetje te kriebelen. Niet door de naalden van de boom hoor, het is een Nordmann met zachte naalden.
​Nee, het zijn de herinneringen aan de vele jaren dat Theo en ik saampjes de gasten tijdens de kerstdagen verwenden met een 5- of 6-gangendiner.
In gedachten zie ik ons tweetjes gebogen staan over de lijst met reserveringen, met daarop de speciale wensen van de gasten. Het kerstmenu stelden we vaak al in september samen omdat dan meestal al de eerste aanvragen voor het menu binnenkwamen. Maar de kerstkoorst sloeg pas echt toe zo begin november.
Alles staat of valt tenslotte bij een goede planning. De laatste week voor Kerst was altijd de mooiste en lekkerste periode. Dan kwamen de speciale bestellingen binnen waarop Theo startte met het trekken van bouillons voor soepen en sauzen. Het hele huis rook dan naar vlees, vis en bouquet garni. En al waren we met de Kerst nooit vrij, het waren mooie tijden. Saampjes de gasten verwennen, heerlijk toch?! En met dat in mijn gedachten wil ik jullie graag helpen met de finishing touch van jullie kerstmenu’s en kerstcadeau’s. Laat maar horen!

Kerstwensen!
​Naast alle voorbereidingen voor de komende drukte in mijn winkeltje en restaurant heb ik ook míjn boodschappenlijstje klaar liggen, voor ons familiediner op 2e kerstdag. Wij noemen het gekscherend ‘Het Lopend Kerstbuffet’. Hoe dat in zijn werk gaat heb ik beschreven in mijn blog van afgelopen maandag. Dit is terug te lezen op mijn website http://www.debourgondischehoeve.nl/blog en op anneliesevonkvanderzanden.wordpress.com
​Voor meer informatie over De Bourgondische Hoeve en Het Weckparadijs verwijs ik jullie naar mijn facebookpagina Anneliese Vonk.

​Mocht ik jullie een dezer dagen niet in De Bourgondische Hoeve treffen, dan rest mij jullie nog sfeervolle, gezellige, vredige (en hopelijk niet te stille) kerstdagen toe te wensen.

Lieve groet,
Anneliese Vonk.

Hoe ziet jullie kerstdis er dit jaar uit? Nog heerlijke recepten nodig? Ik heb er wel een paar …

De recepten vliegen me deze week om de oren!
Je hebt van die dagen dat alles maar om één ding lijkt te gaan. Zo ook afgelopen week. Het onderwerp: Recepten!
Zo staat er op Facebook een vraag, gesteld door Omroep Max, over onvergetelijke recepten. Dit naar aanleiding van het net uitgebrachte boekje ‘Recepten om nooit te vergeten’ door ‘Samen dementievriendelijk’. De kaft alleen al vind ik een cadeautje. Frisse heldere kleur en heel sprekend, zoals dat bosje juinpijpjes, dat springt er uit, grappig! De vraag is of ik in een korte reactie wil/kan vertellen welk recept ik nooit meer wil vergeten én waarom niet. Ik maak dan kans op dit mooie receptenboekje vol herinneringen en leuke recepten. Hiermee brengen zij, heel belangrijk, dementie onder de aandacht. En nu ik weer met deze blog…

Witte Bonensoep met varkensoren en -staart.
Over mijn antwoord hoef ik niet lang na te denken:
‘De koude schotel zoals mijn moeder die vroeger maakte, met heel veel soepvlees. En de witte bonensoep van mijn vader, waarin staart en oren van het varken verdwenen. Daar konden wij saampjes zo van smullen… Sweet memories!’

En wat denk je? Win ik het receptenboekje, waarmee ik natuurlijk heel blij ben! Het boekje is nu onderweg naar Siebengewald.

Lopend Kerstbuffet
Kort erna, op diezelfde dag, gaat de telefoon. Mijn zus. “Dit jaar komt de familie tweede kerstdag bij ons voor het hoofdgerecht. Wat zullen we maken, heb je nog leuke recepten? Ik dacht aan gevulde kalkoen en runderstoofpot.”
Sinds vele jaren organiseren wij thuis in Schaijk een ‘Lopend Kerstbuffet’. We starten dan altijd bij ons moedertje met koffie/thee en taart. Te midden van zeker twintig familieleden zit onze moederkloek dan heel tevreden te wezen. Buiten het lekkere eten en samen zijn, staat de Kerst bij ons ook in het teken van spelletjes. Dat regelt onze oudste broer. De familie wordt ten eerste verdeeld in een rode en zwarte groep met behulp van een pak speelkaarten.
Alleen dat al zorgt voor hilariteit, de ontstane sfeer is onbetaalbaar. Bij ons mam voeren we de eerste opdracht uit, daarna vertrekken we al lopend en puzzelend naar adres 2 waar het voorgerecht op ons staat te wachten. Op adres 3 volgt het hoofdgerecht en als laatste, de toetjes, op nummer 4. Tussendoor krijgen we nog meer opdrachten en laait de strijd flink op, we willen allemaal winnen… Afijn, jullie snappen het wel, het is Genieten met een grote letter G. En ach, op het einde zijn we niet meer zo fanatiek, alles is maar een spelletje. De lol die we die middag met z’n allen hebben is tenslotte het allerbelangrijkste!

Samen met mijn zus bespreek ik nog welk aardappel- en groentegarnituur we bij de kalkoen en stoofpot willen serveren. We wisselen diverse recepten uit. Ook het servies waarin alles op tafel komt, wordt onder de loep genomen. De kerst nadert ras, nog slechts één week…

Marjanneke
’s Avonds, nog steeds op diezelfde dag, heb ik contact met mijn schrijfcoach Jolanda. Hoe het met het schrijven van mijn boek gaat, of ik hulp nodig heb? Zij zorgt er voor dat op bepaalde tijden een peper in mijn …. wordt gestoken. Voor als het even niet lukt, ik even in kak. Niet qua inspiratie hoor. Mijn hoofd zit barstensvol met verhalen waarin Dordrecht, Marjanneke en Joost de hoofdrol spelen. Maar soms is het gewoon even té druk in dat koppie, of is het hier thuis even té stil, of … Er is dan altijd wel een reden te vinden om me druk te maken om van alles en nog wat, behalve over het neerpennen van mijn hersenspinsels.

Schapenvleesch
Door Jolanda’s kattenbelletje én telefoontje zus én het gewonnen receptenboekje van Max moet ik denken aan een onderdeel van mijn nieuw te schrijven boek ‘Marjanneke, een stoer wijf!’ En dat is weer helemaal in de lijn met deze dag. Want naast het historische verhaal komen daar ook recepten in te staan. Deze mogen met recht ‘onvergetelijk’ genoemd worden. Omdat mijn verhaal zich in Dordrecht eind 19e eeuw afspeelt, vraag ik me als horecamens direct af: wat aten ze rond 1890, hoe kookten ze? Er was toen een groot verschil tussen de arbeiders waar thuis armoe troef was, en de welgestelden thuis en de hotels waar je duidelijk de Franse invloed van Lodewijk Napoleon nog terug kon vinden. Bij de een stond een potkacheltje, die zowel de éénkamerwoning moest verwarmen als waarop vanaf ’s morgensvroeg het eten stond te pruttelen. Denk hierbij vooral aan aardappelen, vet, uien en granen. Bij de welgestelden kwam een veel beter gevarieerde maaltijd op tafel. Betere ingrediënten zoals bijvoorbeeld vis (zalm en elft) en vlees (rund en schaap), heel normaal in die tijd.

Recepten
Om even in Dordrecht te blijven, de inwoners worden gekscherend ook wel de schapenkoppen genoemd. Daarom heb ik een oud recept uit de 19e eeuw mét ‘schapenvleesch’ opgezocht. Deze is voor nu weer makkelijk aan te passen door lamsvlees te begruiken . Klik maar op deze link: Heerlijke Vleesgerechten uit 1873 met o.a. Schapenvleesch (vanaf nummer 60…)

Wat gaan jullie koken?
Ik wens jullie een fijne voorbereiding voor de komende kerstdagen. Ben wel benieuwd naar wat jullie gaan koken, hoe ziet jullie kerstdis eruit?
Wil je het met me delen? Leuk, ik zie het hieronder wel terug!

Lieve groet, Anneliese

 

Stoppen met roken?

Alsjeblief, dit is voor jou!
Daar sta ik dan, thuis, met de voordeur wagenwijd open. Ik krijg een grote bos bloemen in mijn armen gedrukt. “Voor mij?” stamel ik. “Van wie dan?”.
Voor het antwoord moet ik op zoek naar een kaartje, dat verstopt zit in het boeket. “Er staat een afzender op” wordt mij verzekerd. Inderdaad, dat klopt, maar van de afzender ‘Sint & Piet’ wordt ik niet veel wijzer, alleen maar nieuwsgieriger.
De volgende dag plaats ik dit raadsel op Facebook, in de hoop dat iemand mij kan helpt met het vinden van de personen achter ‘de Goedheiligman en zijn maat’. Niet dus. Wel probeert iedereen me duidelijk te maken dat ik die bos bloemen blijkbaar écht verdiend heb. “Daarom krijg jij toch zo’n mooi boeket??”
Ik ga bij mezelf te raden. Waar heb ik het aan/mee verdiend? Welke prestatie is een bloemetje waard?

‘Stoppen met roken’
Jaaahaaa, daar is wel iets waar ik stiekem best trots op ben. Maandag 11 december is het namelijk op de kop af precies 11 weken geleden dat ik mijn pakje sigaretten, met daarin nog 11 sigaretten, voorgoed opborg.
Van het ene op het andere moment ben ik gestopt. Ik was dit al een hele tijd van plan, maar het dan ook echt doen is een totaal ander iets.
Ik was geen grote roker, alleen in de avonduren maakte ik mij daar schuldig aan. Maar of je nu de hele dag rookt of alleen in de avond, het is en blijft een verslaving!

Mijn eerste stoppoging
Vorig jaar, 25 september 2016, was mijn eerste stoppoging. Na een drukke dag op de streekmarkt in Boxmeer ging ik met een zere keel naar huis. Dat word voorlopig niet roken flitste het door mijn hoofd. Kort daarna dacht ik van hé, dit is nu wel een uitgelezen moment om er echt werk van te maken. Zo gezegd zo gedaan. Maar na een maand hield ik het weer voor gezien…
Ik weet het nog precies, het was op een zondag, super mooi weer, en vier familieleden gingen na een ontzettend gezellig weekend hier op de Hoeve weer naar huis. En toen bleef ik alleen achter, in mijn eentje, hartstikke stil om me heen. Het was alsof ik in een diep zwart gat viel. En ik miste vooral Molly, onze 14 jaar oude labrador, die ik een paar weken daarvoor had laten inslapen. Zij was mijn maatje die me troostte, mij aandacht gaf, er voor me was en waar ik voor moest zorgen. Wat voelde ik me toen eenzaam en vooral zielig!
‘Stik allemaal maar, ik pak een sigaret, en nog een en nog een’. Afijn, ik rookte weer, en zelfs meer dan daarvoor. Mijn eerste stoppoging ging als mislukt de boeken in!

Het magische getal 11
Maar dit jaar, heel toevallig op precies dezelfde datum, dus wederom op 25 september, doet mijn keel ook nu weer ontzettend zeer. En ook deze keer denk ik: “Als ik eens zou stoppen met roken?” Ik kijk in het pakje en zie dat er nog 11 sigaretten inzitten. Wie mij kent weet dat ik iets met getallen heb. Vooral met het getal 11 dat voor mij gelijk staat voor ‘Nieuw leven’. Die 11 sigaretten geven mij het gevoel, zeg maar een sein, dat het nu wèl gaat lukken. Ik besluit mijn mond dicht te houden, tegen niemand iets te zeggen, bang dat als het mislukt ik weer afga…

Nu 11 weken verder, op 11 december kan ik zeggen dat die 11 sigaretten nog steeds in datzelfde pakje zitten. Ik heb geen sigaret meer aangeraakt, ik taal er ook niet naar. Mijn lijf heeft ze niet meer nodig. In mijn hoofd zit die verslaving echter nog steeds, alhoewel die nu ook elke keer beetje voor beetje aan het minderen is. In dat koppie zit namelijk een bepaald systeem dat mij elke keer laat denken aan een sigaret, alsof ik elke keer een sigaret wil opsteken. Terwijl ik diep adem haal voel ik de longen vol lucht stromen, heerlijk. Mijn verstand zegt me dat ik daar niet meer aan begin. Mijn wil zegt ‘niet doen’. Daar hoef ik niet over na te denken, dat gaat gelukkig automatisch.

Het ontstaan van een andere verslaving?
Waar ik niet gelukkig van word is het zwembandje dat zich om mijn middel begint te settelen. Ik ben bang dat ie voorlopig niet weg wil.
Want dat is de andere kant van stoppen met roken: het snoepen en het graaien en snaaien. Ik heb er geen foto van, maar op mijn tv-tafel lag, in het beginfase van mijn stoppoging, heel wat lekkers uitgestald. Jullie zullen het dan ook niet vreemd vinden dat er sindsdien, teveel, kilo’tjes zijn blijven hangen.
De avond begin ik altijd heel netjes met een grote pot thee. Maar… daar omheen liggen: chocola, nootjes, walnoten (goed voor de hersenen), chips (wel de goeie hè, de groentechips haha) en koekjes (die van mij zogenaamd op moeten…). Met als afsluiter van de avond, voor het slapen gaan, één goedgevuld glas port. Het schaaltje met fruit, mandarijnen en appels, blijven echter (heel raar hihi) sinds ik gestopt ben onaangeroerd…

Afkicken
Nu ik gestopt ben met die ene grote verslaving (het ‘old fashioned way’ roken) probeer ik de volgende nieuwe zelf gecreëerde verslaving (van zoet èn hartig snoepen) de kop in te drukken. Ik weet het, het is in feite gewoon een kwestie van niks meer in huis halen. Ooit zal het me lukken om ook daar mee te stoppen, toch?!? Op dit moment is het vlees gewoon nog te zwak, zoek ik nog steeds compensaties voor het niet-roken en ben ik (te) snel overgehaald.

Conclusie: Verdiend!
Denk dat ik me op 1 januari a.s. maar ga aansluiten bij al die mensen die dan gaan lijnen. Mijn fysiotherapeut heeft op voorhand al een schema voor mij uitgedacht.

Maar de grote vraag nu is nog steeds: van wie heb ik dat mooie boeket bloemen, die ik dus echt wel verdiend heb, gekregen???… Wie het weet mag het me zeggen!

Lieve groet, Anneliese.

Opgeweckt ‘feestmaand’ december in.

Kerstmarkten

Wonend aan de Duitse grens ontkom je er niet aan: Weihnachtsmärkte !
De Kerstmarkten in Duitsland zijn in de grote steden erg groot, mooi, leuk en lekker. Zij wisten dit als eerste te creëren. En wij Nederlanders proberen die weer na te bootsen. Twee die daar echt in zijn geslaagd, zie je in Valkenburg en Maastricht, in het zuiden van ons Limburg. In het Westland vindt je ze o.a. in Den Haag en Leiden. Natuurlijk heb je ook nog de één- tot driedaagse Kerstmarkten zoals bv in Dordrecht, of de Kerstfair in Drunen waar ik afgelopen weekend ‘acte de présence’ mocht geven.

Sprookjesachtig
De kerstsfeer op de Duitse Kerstmarkten is altijd heel speciaal. Van half november tot eind december kan je daar dan ook genieten van sprookjesachtige taferelen. De uitjes naar de Duitse Kerstmarkten zeer geliefd. Daarom zie je vanaf deze week elke dag volle bussen op de A73, op weg naar het oosten, op weg voor een gezellig Kerstuitje.

Ver weg of dicht bij?
Die grote Duitse Kerstmarkten vindt je onder andere in Düsseldorf, Oberhausen, Keulen en Essen. Allen op ongeveer een uur rijden vanaf Siebengewald. Dichterbij is de ‘Krippenmarkt’ in Kevelaer aan te bevelen. In deze kleine bedevaartsplaats, op slechts 15 km afstand, kan je je vergapen aan de grote variatie aan kerststalletjes. Van groot tot klein, van hout tot steen, van frozen tot levend. Of mee doen aan de Adventswandeling aldaar. Voor meer mogelijkheden in Limburg en Duitsland moet je eens kijken op www.liefdevoorlimburg.nl Je ziet dan dat je je de komende maand hier in Noord-Limburg niet hoeft te vervelen. En de ‘Top 10 Beste en Gezelligste Kerstmarkten in Duitsland’ vindt je hier: http://www.kerstmarkt-duitsland.com/

Vakantiehuis De paardenstal
Om al deze kerstmarkten en de vele andere activiteiten te bezoeken is mijn vakantiehuis De Paardenstal natuurlijk een heel comfortabel uitgangspunt. Mijn vorige logeés beten de spits af met hun bezoek aan Kerstmarkt Essen!
Het huisje is warm, knus, gezellig. Ook je huisdier is welkom. Nu moet ik oppassen anders begint deze blog op het kerstverhaal te lijken, haha.
In ieder geval kan er voor een verblijf in mijn vakantiehuis in deze maand december nog tot aan Kerstmis geboekt worden. Als je interesse hebt kan je me bellen of mailen (info:www.debourgondischehoeve.nl)

Toverstokje
Deze week wordt bij mij in De Bourgondische Hoeve, in alle rust, alles omgetoverd in Kerstsfeer. Dat mag want woensdag a.s. verlaat de Sint ons land en krijgt de Kerstman, na deze aflossing van de wacht, alle ruimte. Dan mag ik pas echt helemaal los gaan met mijn kerstpakketten, net zoals half Nederland dat nu al doet. Ook bij mij gingen deze week al de eerste bestellingen de deur uit. What’s next?

Zoeffff…
Uit ervaring weet ik dat de komende weken voorbij vliegen. De maand december stelt niets voor. We moeten dit, we moeten dat, nog een etentje hier, nog een laatste bijeenkomst daar. Het is allemaal heel herkenbaar. En tussendoor moeten de inkopen voor het kerstdiner gedaan worden. En niet te vergeten de cadeaus voor onder de kerstboom.

Proeverij
Daarom staan donderdag 21, vrijdag 22 en zaterdag 23 december bij mij in het teken van ‘de laatste loodjes voor Kerst’. Voor een speciaal cadeau, die lekkere soep voor de kerstdis, of die unieke jam voor het ontbijt… Naast koffie/thee met lekkers en de huisgemaakte soep staat er ook een proeverijtje klaar.
Ik zou zeggen, hou facebook in de gaten!

Kerstspullen van zolder
Vandaag maar eens de kerstspullen voor de dag halen. Daar ik altijd heel trouw ben aan mijn kerstaccessoires (ofwel, ik kan gewoon niks weggooien) weet ik al wat er in welke doos zit. Overal zit wel een herinnering aan. Bijvoorbeeld die klokjes voor in de kerstboom die ik samen met Theo gekocht heb in Luxemburg. Of de kerststal gemaakt door de buurjongen. Maria, Jozef en het kindeke Jezus komen weer uit Kevelaer. Sommige kerstballen hingen 30 jaar geleden in de kerstboom in ons restaurant t Wichlant in Wijchen. Elk jaar hoop ik dat ze het weer overleven…

Herinneringen
En jullie Kerst? Met boom en stal? Net zoals het vroeger thuis gevierd werd? Of…

Ik wens jullie voor nu een fijne zondag en een mooie maand december. En denk er a.u.b. ook aan dat ‘Feestelijk’ niet voor iedereen dezelfde lading heeft. Voor sommigen onder ons is de glans er door omstandigheden een beetje af. Wellicht kunnen we samen proberen die met een wat aandacht, een knuffel, een kaartje of iets anders weer op te poetsen. Zo kunnen we allen van december ‘genieten’.

Lieve groet, Anneliese.