Boksgala ‘Storm Friederike’ versus ‘Grande Dame’

 

De stilte na de storm van afgelopen donderdag was indruk- en verbazingwekkend. Het contrast was té groot. Eerst die beukende windstoten en de volgende dag geen zuchtje wind. Het was gewoon op, de storm had alles gegeven en was uitgeteld.

 

In mijn beleving zat ik in mijn huis tijdens die storm naar een bokswedstrijd te kijken èn te luisteren, eentje in de zwaarste categorie.

 

De boerderij, ik noem haar altijd met gepaste trots mijn ‘Grande Dame’, 103 jaar oud, was in deze wedstrijd de tegenstander van Friederike, zoals onze oosterburen de storm noemden.

 

Dagen van te voren werd deze storm al aangekondigd maar dat ie zo heftig zou worden, code rood, hadden ze/we niet verwacht.

 

9 uur ’s morgens waaide het hard, niet meer dan dat, de show vooraf was matig. Om 10 uur echter ging de beuk erin. Twee ronden verder, 11 uur, was het niet meer zo prettig om aan te zien en aan te horen. Friederike deelde de ene stoot na de andere uit, ze ging maar door. Vooral haar linkse uppercuts kwamen hard aan. Maar mijn ‘Grande Dame’ wist haar ‘mannetje’ te staan en incasseerde de stoten als een oude wijze vrouw. De storm zorgde ook voor onrust om het huis heen. Diverse bomen die het niet meer konden aanzien gingen neer, als geknakte luciferhoutjes. Waren ze niet nu neer gegaan, dan wel over een paar maanden. Ze stonden al op de nominatie voor de functie ‘openhaardhout’.

 

Zelf zat en stond ik daar middenin, droog, beschermd door het huis. Maar het geluid van de klappen, de ene beuk na de andere, het zachtjes kreunen en steunen van het huis, zorgden mede voor onrust in mijn lijf. Tijdens de derde ronde, die tot 12 uur duurde, spande het erom. Om de druk aan te kunnen zocht ik naar afleiding. Die vond ik in vier dingen. Ten eerste verstuurde ik diverse WhatsApps naar beide families. Met dit korte lijntje hielden we elkaar op de hoogte van de gebeurtenissen om ons heen. Ten tweede trok ik de koelkast open en begon met wat ik tegenkwam een grote pan soep te koken. Ten derde ging de volumeknop van de radio naar knoerthard. Op Radio NPO5 is van 10 tot 12 het bekende programma Arbeidsvitaminen en van 12 tot 14 uur Tineke de Nooij, heerlijke muziek! En ten vierde begon ik de boekhouding bij te werken. Omzetbelasting vierde kwartaal moest nog de deur uit.

 

Afijn, toen om 14 uur ’s middags de storm was gaan liggen, Friederike na vijf ronden uiteindelijk de strijd opgaf, was ik een grote pan soep rijker, weer op de hoogte van de laatste nieuwtjes van de familie, kon de uitgewerkte O.B. richting belastingdienst en had het stofje endorfine, opgedaan door de muziek, mij helemaal opgevrolijkt.

 

Om 16 uur maakte ik buiten een rondje om te kijken wat de storm Friederike had aangericht. Buiten de bomen om viel het allemaal reuze mee. Wat betreft het huis moeten er een paar cosmetische ingreepjes verricht worden. Zo waren een paar dakpannen van een dakkapel gaan vliegen, geen goed idee, de klap op de grond was hun genadeslag. Verder lagen er op het grote dak diverse dakpannen schots en scheef, alsof het bed (dak) even was opgeschud.

 

Dat de windstoten heel veel kracht hadden bleek wel uit het feit dat twee van de vier grote keilbouten, waar het uithangbord ‘Restaurant’ mee vastgeklonken zit, bijna geheel uit de muur waren getrokken.

 

Eindconclusie: we, het huis en ik, zijn de storm goed doorgekomen. ’s Avonds voor het slapen gaan heb ik mijn ‘Grande Dame’ dan ook weer eens verteld hoe blij ik met haar ben, dat ze me altijd zo goed beschermd voor welk natuurgeweld ook. En dat ik ontzettend trots op haar ben!

 

Herinnert u zich deze nog, nog, nog, nog, nog, nog…

 

Liefde is…
Wie is er niet groot gebracht met deze radio jingle? In de jaren 80 en 90 gebruikt door Veronica, later door Radio 3FM. Het werd een begrip. 

Wij gebruikten deze kreet niet alleen voor de muziek, ook voor als we het over iets hadden van héééél lang geleden.

Het mooie van muziek is dat het voor verbinding zorgt, het geeft je lucht, het zorgt voor emoties, het stofje endorfine komt er bij vrij waardoor je je gelukkiger gaat voelen… Een leven zonder muziek zou voor mij erg saai zijn.

Bij de plaatjes van ‘Liefde is…’ wordt ook vaak gelinkt met muziek. Zoals deze:

Liefde is… als een speciaal nummer op de radio je aan hem doet denken.

 

 In de krant kom ik nog altijd deze plaatjes tegen. Voorheen maakten Theo en ik daar vaak grapjes over, we pestten elkaar er een beetje mee. Toen kwam er een periode dat ik ze niet kon zien en lezen, omdat ze me gewoon teveel pijn deden. En nu, weer zoveel jaar verder, bekijk ik ze met een glimlach. Bij het zien van de meeste tekeningen komen direct herinneringen boven drijven. Zo ook bij deze.  

 

Goud van Oud 

Muziek was één van de kliks die we samen hadden. De radio stond bij ons dan ook altijd aan, in het begin voornamelijk op Radio 1 vanwege, uiteraard, de sportprogramma’s. Een zomer zonder ‘Ici Radio Tour de France’ was ondenkbaar. Tussendoor werd geweldige muziek gedraaid, samengesteld door Herman van der Velde. Gegarandeerd goede muziek. Wilden we andere muziek horen of gewoon méér, waren we de radio even beu, draaiden we een cassettebandje af (auto) of zetten we een lp op (thuis), voornamelijk met ‘Goud van Oud’. Zo ging dat toen nog. Nu hebben we cd’s en een overvloed aan radiozenders waarop allerlei genres muziek te vinden en te horen zijn.

 

Radiofans 

NPO Radio5 is tegenwoordig de zender waarop mijn radio, een DAB+ wel te verstaan, altijd aanstaat. Deze zender zat eerst op MW, middengolf, maar die is uit de lucht, vandaar de digitale radio (waar trouwens een schitterend geluid uit komt). Nostalgie viert op deze zender hoogtij, de ene evergreen na de andere schalt uit de luidsprekers.

 

De laatste jaren samen wisselden Theo en ik Radio 1 dan ook altijd af met Radio 5, toen nog Radio Nostalgia. Als we binnen aan het werk waren, of buiten op de stoep want de radio sleepten we overal mee naar toe, voorbereidingen troffen voor de diners in ons restaurant, zongen we altijd graag uit volle borst mee. Bij het horen van de eerste klanken van een nummer was het sport om als eerste te roepen welke song het was, of de artiest. Een soort wedstrijdje, tegenwoordig hebben ze daarvoor Shazam. Ondertussen kwamen automatisch de herinneringen naar boven; ‘Weet je nog, toen deden we dit, toen waren we daar, toen reden we nog in die en die auto. Waar is trouwens dat cassettebandje gebleven? Hadden we daar geen lp van?’ Etcetera etcetera.

 

Wand’rin’ Star
Maar het samen zingen was toch wel het mooiste. Theo vond het leuk om, als er een lage noot in zat die extra overdreven laag te zingen. En ik, nou ja, ik met mijn bromstem, zeer zeker geen sopraan haha, deed dan gezellig mee. Dan ging het altijd van laag naar lager het laagst, wat Theo uiteraard won. Eén van de favoriete nummers om laag mee te zingen was die van Lee Marvin. ‘Wand’rin’ Star’. Als hij op de radio werd gedraaid ging de volumeknop dan ook voluit en zongen we het nummer saampjes uit volle borst mee, hoe lager hoe beter.

 

Schuifelen
Bij dat nummer hoort nog een andere herinnering, een soort van anekdote…
Ter inleiding daarvan de volgende ingrediënten: onze eerste vakantie samen, 1978, Oostenrijk, winter, Pertisau, Sporthotel am Achensee, leuke bar, leuke barman, elke avond live muziek èn een dansvloer.

 

Verder: Theo hield niet van dansen, had geen ritmegevoel, schuifelen vond hij op zijn tijd wel ‘te doen’, echter ook dit helaas alleen in zijn ‘juiste’ ritme. De liveband was top, goede muzikanten, een goede zanger. Zo herinner ik me nog dat ze ‘Hotel California’ speelden, terwijl wij dat zachtjes, zittend aan de bar, meezongen. Vele bekende nummers kwamen voorbij. Maar dan, we veerden op bij het horen van de eerste tonen: Wand’rin’ Star van Lee Marvin! Samen stonden we in no time op de dansvloer. Maar bij de eerste paar stappen ging het al weer mis. Theo maakte daar korte metten mee, zei dat ik mijn voeten op de zijne moest zetten en zo bewoog ik op zijn dansbewegingen mee en dat ging hartstikke goed. Intussen zongen wij natuurlijk met de meest donkere stem ‘I was born under a wandering star’. Jullie snappen dat ik dan ook altijd spontaan kippenvel krijg, als op de radio het nummer ‘Wandering Star’ wordt gedraaid, terug geslingerd naar die bewuste dansvloer…

 

Jullie ‘kippenvel’-favoriet?
Maar genoeg gekletst, welke muziek maakt jullie blij, verdrietig? André Hazes of juist Andrea Bocelli? Queen of Sexs Pistols? Of of… Laat maar horen! 

Als jullie op de volgende link klikken kunnen jullie kijken en luisteren naar Lee Marvin, het heeft een lange (indrukwekkende) intro. En vergeet niet de volumeknop voluit te zetten… Veel plezier!

‘Wand’rin’ Star  

Lieve groet, Anneliese.  

En deze? 

Ps En wat dachten jullie van dit nummer ‘Oh, oh, oh, wat kan ik laag’ van Paul van Vliet: https://www.youtube.com/watch?v=kcz_JmV1tJM  Ook één van onze gezamenlijke meezingnummers… 

Hamburg, een stad om nooit te vergeten.

Er even tussenuit…
Ik kijk naar rechts en zie Theo genieten. Samen zitten we in de trein, op weg naar Hamburg. In Goch, net over de Duitse grens, zijn we opgestapt en hopen vijf uur later aan te komen. Theo merkt dat ik naar hem zit te staren en geeft me een dikke vette knipoog. Na een hectische laatste maand van het jaar, is het ontspannen eindelijk begonnen.

We zien het landschap langzaam veranderen van grauw grijs naar fel wit. Een dik pak sneeuw maakt de wereld ineens magisch. Hoe verder we Duitsland inrijden, hoe weidser de sneeuwvlaktes worden. We zien reeën in de sneeuw rondspringen. “Dadelijk komt de trojka van Drs. P. nog tevoorschijn” zegt Theo, “achtervolgd door hongerige wolven”. Zachtjes zingen we lachend ‘De Dodenrit’, die vervolgens niet meer uit ons hoofd wil verdwijnen…

Een bijna dichtgevroren haven
Aangekomen in Hamburg zoeken we ons hotel op, om even later, dik ingepakt tegen de kou, de stad te gaan verkennen. Eerst de haven in de Altstadt. Hier drijven indrukwekkende ijsschotsen in de Elbe. De Speicherstadt met zijn grote pakhuizen fluistert ons verhalen toe over sinistere oude tijden. Via de vele bruggetjes lopen we weer terug. Die avond eindigen we met een fris hoofd, vol met mooie taferelen.

Oud & Nieuw
De volgende ochtend, Silvester – oudjaarsdag, lonkt Hamburg weer. We hebben geen plannen gemaakt, we zien wel waar de avond eindigt. Het is verdomd koud en ik stop mijn handen in de warme knuisten van Theo. Een gevoel van geborgenheid stroomt door me heen. Deze dag mag van mij héél lang duren.

‘s Middags lopen we een bar binnen waar een pianist de gasten amuseert. Gezellig. Een fles wijn erbij verhoogt de feestvreugde. Zoals op het einde van elk jaar praten we saampjes over wat we het nieuwe jaar willen gaan doen, zowel zakelijk als privé. Gaan we investeren in het restaurant, wat kweken we dit keer in de moestuin, waar gaan we naar toe op vakantie? En al wat er nog meer in ons opkomt.

De Reeperbahn
Het wordt tijd om op te stappen. Zonder het gepland te hebben, komen we uit op de Reeperbahn en duiken een restaurant binnen. We voelen ons er meteen welkom en besluiten hier tot middernacht te blijven.
Theo en ik hebben de avond van ons leven. ’s Nachts staan we met wildvreemden elkaar ‘Einen guten Rutsch ins neue Jahr!’ te wensen. Het saamhorigheidsgevoel is hartverwarmend. Zulke leuke mensen met zoveel interessante verhalen.
Het meeste plezier hebben we toch om de plek waar we staan, de Reeperbahn! Wat zal de familie wel niet zeggen! We geven elkaar een dikke kus en wensen ons samen een mooi jaar toe.

2011
Het nieuwe jaar 2011, dat sneeuwwit begon, kreeg echter een inktzwarte rand. Mijn stoere Theo werd ernstig ziek en na enkele maanden moest hij het leven loslaten. Ik verloor de allerliefste man op aarde.
Hamburg? Voor altijd diep in mijn hart gegrift!

Opgeweckt Kerst 2017

Kerstboom  
​De laatste weken van het jaar zijn ingegaan. De Kerst nadert nu met rasse schreden.
Ik merk dat iedereen om me heen een beetje zenuwachtig wordt, de tijd glipt zo snel weg. ​Kerstbomen worden opgetuigd, je ziet in de avonduren overal de lampjes gezellig branden. ​Maar eerst moeten er plannen gemaakt worden. Hoe gaan we de Kerst vieren? Ieder doet dat weer op z’n eigen manier. Thuis, uit, omringd door familie en/of vrienden, of rustig in je eentje. We proberen er iets speciaals van te maken.
​Ik doe daar ook aan mee, kerstboom en kerststal staan zoals elk jaar in het restaurant te pronken.

De hectische dagen voor de Kerst
Kerst valt dit jaar op maandag en dinsdag. Dat wordt dus een lang weekend. Heel gezellig, maar het vereist ook een goede planning.Het makkelijkst is ‘buiten de deur eten’, dan hou je lekker je huis opgeruimd. Maar voor degene die zelf gaat kokkerellen is de kans groot dat het angstzweet nu al op het voorhoofd staat. Is het niet vanwege de receptuur van het gekozen menu, dan misschien wel vanwege de eetgewoontes van de gasten, waar je als gastvrouw/gastheer rekening mee wilt houden.
Wanneer begin je met de inkoop en wanneer start je in de keuken? Er van uitgaande dat het menu vaststaat is het zaak om alle boodschappen goed te noteren. En voor een gedeelte van die lijst kan ik wellicht met mijn winkeltje iets voor jullie betekenen!

Nog Kerst-shoppen? Dat kan bij De Bourgondische Hoeve …
Bij die inkoop kan ik jullie misschien een handje helpen.Tenslotte staat mijn streekwinkeltje Het Weckparadijs vol met lekkernijen (uit eigen keuken en professioneel geweckt), die perfect in een diner passen, of lunch, of op de ontbijttafel. Heerlijke soepjes, anders dan anders. Zo heb ik voor een pastagerecht een mooie spinazie-mascarpone-baconsaus gemaakt (waarin alleen het zout van de bacon). Uiteraard de diverse smaken pesto, een grote variatie aan jams en chutney’s. Zoals bv de kornoelje-wijn-ui chutney-jam, lekker voor bij een wildpaté. Met mijn dressingen van Franse dragon en die van Nieuw-Zeelandse spinazie maak je de begeleidende salades weer uniek. Afijn, zo kan ik nog wel even doorgaan! En alles net even anders als dat wat je in de reguliere winkel vindt …

Extra open, mét proeverijtje!
Donderdag 21 december en vrijdag 22 december ben ik met mijn Koffie- & Theeschenkerij en Streekwinkeltje zoals altijd open van 12 tot 17 uur. Maar zo kort voor de Kerst ben ik óók zaterdag 23 december open, met dezelfde openingstijd. Buiten het winkeltje om is ook de Schenkerij open en heb ik uiteraard een versgebakken taart klaar staan. Ook een pan met snert en een met courgettesoep ontbreken deze dagen niet. Plus dat er nog een proeverijtje klaar staat van diverse jams, chutney en mosterd, alles uit eigen keuken!
​Maar ik heb nog meer in de aanbieding. In het vorig blok sprak ik over mijn lekkernijen voor ontbijt, lunch en diner. Echter, al die potjes en flesjes passen ook perfect in feestelijke pakketten. Voor relaties, voor familieleden, voor jezelf…Ik maak de pakketten helemaal naar wens op maat, voor elk budget, groot of klein, voor elk wat wils.

Buiten de extra dag open heb ik ook extra producten in huis gehaald.
​Ten eerste vrolijke kleine kerststukjes, samengesteld door mijn schoonzus.
​Ten tweede ‘vogeltaarten’, gemaakt door Marinka uit Venlo. Onlangs stond ik samen met haar op een kerstmarkt waar iedereen enorm verrukt was van haar creaties. Haar vogeltaarten zijn met recht taarten voor vogels, gemaakt van frituurvet en zaden, alles plantaardig. Zelfs de cupcakes ontbreken niet! ​En wat te denken van honing en advokaat. Deze zijn van enkele Smaakparels-collega’s. http://www.smaakparels.nl

Nostalgie 
​Toen ik vorige week, samen met vrienden, de kerstboom naar binnen sjouwde, begon het weer een beetje te kriebelen. Niet door de naalden van de boom hoor, het is een Nordmann met zachte naalden.
​Nee, het zijn de herinneringen aan de vele jaren dat Theo en ik saampjes de gasten tijdens de kerstdagen verwenden met een 5- of 6-gangendiner.
In gedachten zie ik ons tweetjes gebogen staan over de lijst met reserveringen, met daarop de speciale wensen van de gasten. Het kerstmenu stelden we vaak al in september samen omdat dan meestal al de eerste aanvragen voor het menu binnenkwamen. Maar de kerstkoorst sloeg pas echt toe zo begin november.
Alles staat of valt tenslotte bij een goede planning. De laatste week voor Kerst was altijd de mooiste en lekkerste periode. Dan kwamen de speciale bestellingen binnen waarop Theo startte met het trekken van bouillons voor soepen en sauzen. Het hele huis rook dan naar vlees, vis en bouquet garni. En al waren we met de Kerst nooit vrij, het waren mooie tijden. Saampjes de gasten verwennen, heerlijk toch?! En met dat in mijn gedachten wil ik jullie graag helpen met de finishing touch van jullie kerstmenu’s en kerstcadeau’s. Laat maar horen!

Kerstwensen!
​Naast alle voorbereidingen voor de komende drukte in mijn winkeltje en restaurant heb ik ook míjn boodschappenlijstje klaar liggen, voor ons familiediner op 2e kerstdag. Wij noemen het gekscherend ‘Het Lopend Kerstbuffet’. Hoe dat in zijn werk gaat heb ik beschreven in mijn blog van afgelopen maandag. Dit is terug te lezen op mijn website http://www.debourgondischehoeve.nl/blog en op anneliesevonkvanderzanden.wordpress.com
​Voor meer informatie over De Bourgondische Hoeve en Het Weckparadijs verwijs ik jullie naar mijn facebookpagina Anneliese Vonk.

​Mocht ik jullie een dezer dagen niet in De Bourgondische Hoeve treffen, dan rest mij jullie nog sfeervolle, gezellige, vredige (en hopelijk niet te stille) kerstdagen toe te wensen.

Lieve groet,
Anneliese Vonk.

Hoe ziet jullie kerstdis er dit jaar uit? Nog heerlijke recepten nodig? Ik heb er wel een paar …

De recepten vliegen me deze week om de oren!
Je hebt van die dagen dat alles maar om één ding lijkt te gaan. Zo ook afgelopen week. Het onderwerp: Recepten!
Zo staat er op Facebook een vraag, gesteld door Omroep Max, over onvergetelijke recepten. Dit naar aanleiding van het net uitgebrachte boekje ‘Recepten om nooit te vergeten’ door ‘Samen dementievriendelijk’. De kaft alleen al vind ik een cadeautje. Frisse heldere kleur en heel sprekend, zoals dat bosje juinpijpjes, dat springt er uit, grappig! De vraag is of ik in een korte reactie wil/kan vertellen welk recept ik nooit meer wil vergeten én waarom niet. Ik maak dan kans op dit mooie receptenboekje vol herinneringen en leuke recepten. Hiermee brengen zij, heel belangrijk, dementie onder de aandacht. En nu ik weer met deze blog…

Witte Bonensoep met varkensoren en -staart.
Over mijn antwoord hoef ik niet lang na te denken:
‘De koude schotel zoals mijn moeder die vroeger maakte, met heel veel soepvlees. En de witte bonensoep van mijn vader, waarin staart en oren van het varken verdwenen. Daar konden wij saampjes zo van smullen… Sweet memories!’

En wat denk je? Win ik het receptenboekje, waarmee ik natuurlijk heel blij ben! Het boekje is nu onderweg naar Siebengewald.

Lopend Kerstbuffet
Kort erna, op diezelfde dag, gaat de telefoon. Mijn zus. “Dit jaar komt de familie tweede kerstdag bij ons voor het hoofdgerecht. Wat zullen we maken, heb je nog leuke recepten? Ik dacht aan gevulde kalkoen en runderstoofpot.”
Sinds vele jaren organiseren wij thuis in Schaijk een ‘Lopend Kerstbuffet’. We starten dan altijd bij ons moedertje met koffie/thee en taart. Te midden van zeker twintig familieleden zit onze moederkloek dan heel tevreden te wezen. Buiten het lekkere eten en samen zijn, staat de Kerst bij ons ook in het teken van spelletjes. Dat regelt onze oudste broer. De familie wordt ten eerste verdeeld in een rode en zwarte groep met behulp van een pak speelkaarten.
Alleen dat al zorgt voor hilariteit, de ontstane sfeer is onbetaalbaar. Bij ons mam voeren we de eerste opdracht uit, daarna vertrekken we al lopend en puzzelend naar adres 2 waar het voorgerecht op ons staat te wachten. Op adres 3 volgt het hoofdgerecht en als laatste, de toetjes, op nummer 4. Tussendoor krijgen we nog meer opdrachten en laait de strijd flink op, we willen allemaal winnen… Afijn, jullie snappen het wel, het is Genieten met een grote letter G. En ach, op het einde zijn we niet meer zo fanatiek, alles is maar een spelletje. De lol die we die middag met z’n allen hebben is tenslotte het allerbelangrijkste!

Samen met mijn zus bespreek ik nog welk aardappel- en groentegarnituur we bij de kalkoen en stoofpot willen serveren. We wisselen diverse recepten uit. Ook het servies waarin alles op tafel komt, wordt onder de loep genomen. De kerst nadert ras, nog slechts één week…

Marjanneke
’s Avonds, nog steeds op diezelfde dag, heb ik contact met mijn schrijfcoach Jolanda. Hoe het met het schrijven van mijn boek gaat, of ik hulp nodig heb? Zij zorgt er voor dat op bepaalde tijden een peper in mijn …. wordt gestoken. Voor als het even niet lukt, ik even in kak. Niet qua inspiratie hoor. Mijn hoofd zit barstensvol met verhalen waarin Dordrecht, Marjanneke en Joost de hoofdrol spelen. Maar soms is het gewoon even té druk in dat koppie, of is het hier thuis even té stil, of … Er is dan altijd wel een reden te vinden om me druk te maken om van alles en nog wat, behalve over het neerpennen van mijn hersenspinsels.

Schapenvleesch
Door Jolanda’s kattenbelletje én telefoontje zus én het gewonnen receptenboekje van Max moet ik denken aan een onderdeel van mijn nieuw te schrijven boek ‘Marjanneke, een stoer wijf!’ En dat is weer helemaal in de lijn met deze dag. Want naast het historische verhaal komen daar ook recepten in te staan. Deze mogen met recht ‘onvergetelijk’ genoemd worden. Omdat mijn verhaal zich in Dordrecht eind 19e eeuw afspeelt, vraag ik me als horecamens direct af: wat aten ze rond 1890, hoe kookten ze? Er was toen een groot verschil tussen de arbeiders waar thuis armoe troef was, en de welgestelden thuis en de hotels waar je duidelijk de Franse invloed van Lodewijk Napoleon nog terug kon vinden. Bij de een stond een potkacheltje, die zowel de éénkamerwoning moest verwarmen als waarop vanaf ’s morgensvroeg het eten stond te pruttelen. Denk hierbij vooral aan aardappelen, vet, uien en granen. Bij de welgestelden kwam een veel beter gevarieerde maaltijd op tafel. Betere ingrediënten zoals bijvoorbeeld vis (zalm en elft) en vlees (rund en schaap), heel normaal in die tijd.

Recepten
Om even in Dordrecht te blijven, de inwoners worden gekscherend ook wel de schapenkoppen genoemd. Daarom heb ik een oud recept uit de 19e eeuw mét ‘schapenvleesch’ opgezocht. Deze is voor nu weer makkelijk aan te passen door lamsvlees te begruiken . Klik maar op deze link: Heerlijke Vleesgerechten uit 1873 met o.a. Schapenvleesch (vanaf nummer 60…)

Wat gaan jullie koken?
Ik wens jullie een fijne voorbereiding voor de komende kerstdagen. Ben wel benieuwd naar wat jullie gaan koken, hoe ziet jullie kerstdis eruit?
Wil je het met me delen? Leuk, ik zie het hieronder wel terug!

Lieve groet, Anneliese

 

Stoppen met roken?

Alsjeblief, dit is voor jou!
Daar sta ik dan, thuis, met de voordeur wagenwijd open. Ik krijg een grote bos bloemen in mijn armen gedrukt. “Voor mij?” stamel ik. “Van wie dan?”.
Voor het antwoord moet ik op zoek naar een kaartje, dat verstopt zit in het boeket. “Er staat een afzender op” wordt mij verzekerd. Inderdaad, dat klopt, maar van de afzender ‘Sint & Piet’ wordt ik niet veel wijzer, alleen maar nieuwsgieriger.
De volgende dag plaats ik dit raadsel op Facebook, in de hoop dat iemand mij kan helpt met het vinden van de personen achter ‘de Goedheiligman en zijn maat’. Niet dus. Wel probeert iedereen me duidelijk te maken dat ik die bos bloemen blijkbaar écht verdiend heb. “Daarom krijg jij toch zo’n mooi boeket??”
Ik ga bij mezelf te raden. Waar heb ik het aan/mee verdiend? Welke prestatie is een bloemetje waard?

‘Stoppen met roken’
Jaaahaaa, daar is wel iets waar ik stiekem best trots op ben. Maandag 11 december is het namelijk op de kop af precies 11 weken geleden dat ik mijn pakje sigaretten, met daarin nog 11 sigaretten, voorgoed opborg.
Van het ene op het andere moment ben ik gestopt. Ik was dit al een hele tijd van plan, maar het dan ook echt doen is een totaal ander iets.
Ik was geen grote roker, alleen in de avonduren maakte ik mij daar schuldig aan. Maar of je nu de hele dag rookt of alleen in de avond, het is en blijft een verslaving!

Mijn eerste stoppoging
Vorig jaar, 25 september 2016, was mijn eerste stoppoging. Na een drukke dag op de streekmarkt in Boxmeer ging ik met een zere keel naar huis. Dat word voorlopig niet roken flitste het door mijn hoofd. Kort daarna dacht ik van hé, dit is nu wel een uitgelezen moment om er echt werk van te maken. Zo gezegd zo gedaan. Maar na een maand hield ik het weer voor gezien…
Ik weet het nog precies, het was op een zondag, super mooi weer, en vier familieleden gingen na een ontzettend gezellig weekend hier op de Hoeve weer naar huis. En toen bleef ik alleen achter, in mijn eentje, hartstikke stil om me heen. Het was alsof ik in een diep zwart gat viel. En ik miste vooral Molly, onze 14 jaar oude labrador, die ik een paar weken daarvoor had laten inslapen. Zij was mijn maatje die me troostte, mij aandacht gaf, er voor me was en waar ik voor moest zorgen. Wat voelde ik me toen eenzaam en vooral zielig!
‘Stik allemaal maar, ik pak een sigaret, en nog een en nog een’. Afijn, ik rookte weer, en zelfs meer dan daarvoor. Mijn eerste stoppoging ging als mislukt de boeken in!

Het magische getal 11
Maar dit jaar, heel toevallig op precies dezelfde datum, dus wederom op 25 september, doet mijn keel ook nu weer ontzettend zeer. En ook deze keer denk ik: “Als ik eens zou stoppen met roken?” Ik kijk in het pakje en zie dat er nog 11 sigaretten inzitten. Wie mij kent weet dat ik iets met getallen heb. Vooral met het getal 11 dat voor mij gelijk staat voor ‘Nieuw leven’. Die 11 sigaretten geven mij het gevoel, zeg maar een sein, dat het nu wèl gaat lukken. Ik besluit mijn mond dicht te houden, tegen niemand iets te zeggen, bang dat als het mislukt ik weer afga…

Nu 11 weken verder, op 11 december kan ik zeggen dat die 11 sigaretten nog steeds in datzelfde pakje zitten. Ik heb geen sigaret meer aangeraakt, ik taal er ook niet naar. Mijn lijf heeft ze niet meer nodig. In mijn hoofd zit die verslaving echter nog steeds, alhoewel die nu ook elke keer beetje voor beetje aan het minderen is. In dat koppie zit namelijk een bepaald systeem dat mij elke keer laat denken aan een sigaret, alsof ik elke keer een sigaret wil opsteken. Terwijl ik diep adem haal voel ik de longen vol lucht stromen, heerlijk. Mijn verstand zegt me dat ik daar niet meer aan begin. Mijn wil zegt ‘niet doen’. Daar hoef ik niet over na te denken, dat gaat gelukkig automatisch.

Het ontstaan van een andere verslaving?
Waar ik niet gelukkig van word is het zwembandje dat zich om mijn middel begint te settelen. Ik ben bang dat ie voorlopig niet weg wil.
Want dat is de andere kant van stoppen met roken: het snoepen en het graaien en snaaien. Ik heb er geen foto van, maar op mijn tv-tafel lag, in het beginfase van mijn stoppoging, heel wat lekkers uitgestald. Jullie zullen het dan ook niet vreemd vinden dat er sindsdien, teveel, kilo’tjes zijn blijven hangen.
De avond begin ik altijd heel netjes met een grote pot thee. Maar… daar omheen liggen: chocola, nootjes, walnoten (goed voor de hersenen), chips (wel de goeie hè, de groentechips haha) en koekjes (die van mij zogenaamd op moeten…). Met als afsluiter van de avond, voor het slapen gaan, één goedgevuld glas port. Het schaaltje met fruit, mandarijnen en appels, blijven echter (heel raar hihi) sinds ik gestopt ben onaangeroerd…

Afkicken
Nu ik gestopt ben met die ene grote verslaving (het ‘old fashioned way’ roken) probeer ik de volgende nieuwe zelf gecreëerde verslaving (van zoet èn hartig snoepen) de kop in te drukken. Ik weet het, het is in feite gewoon een kwestie van niks meer in huis halen. Ooit zal het me lukken om ook daar mee te stoppen, toch?!? Op dit moment is het vlees gewoon nog te zwak, zoek ik nog steeds compensaties voor het niet-roken en ben ik (te) snel overgehaald.

Conclusie: Verdiend!
Denk dat ik me op 1 januari a.s. maar ga aansluiten bij al die mensen die dan gaan lijnen. Mijn fysiotherapeut heeft op voorhand al een schema voor mij uitgedacht.

Maar de grote vraag nu is nog steeds: van wie heb ik dat mooie boeket bloemen, die ik dus echt wel verdiend heb, gekregen???… Wie het weet mag het me zeggen!

Lieve groet, Anneliese.

Opgeweckt ‘feestmaand’ december in.

Kerstmarkten

Wonend aan de Duitse grens ontkom je er niet aan: Weihnachtsmärkte !
De Kerstmarkten in Duitsland zijn in de grote steden erg groot, mooi, leuk en lekker. Zij wisten dit als eerste te creëren. En wij Nederlanders proberen die weer na te bootsen. Twee die daar echt in zijn geslaagd, zie je in Valkenburg en Maastricht, in het zuiden van ons Limburg. In het Westland vindt je ze o.a. in Den Haag en Leiden. Natuurlijk heb je ook nog de één- tot driedaagse Kerstmarkten zoals bv in Dordrecht, of de Kerstfair in Drunen waar ik afgelopen weekend ‘acte de présence’ mocht geven.

Sprookjesachtig
De kerstsfeer op de Duitse Kerstmarkten is altijd heel speciaal. Van half november tot eind december kan je daar dan ook genieten van sprookjesachtige taferelen. De uitjes naar de Duitse Kerstmarkten zeer geliefd. Daarom zie je vanaf deze week elke dag volle bussen op de A73, op weg naar het oosten, op weg voor een gezellig Kerstuitje.

Ver weg of dicht bij?
Die grote Duitse Kerstmarkten vindt je onder andere in Düsseldorf, Oberhausen, Keulen en Essen. Allen op ongeveer een uur rijden vanaf Siebengewald. Dichterbij is de ‘Krippenmarkt’ in Kevelaer aan te bevelen. In deze kleine bedevaartsplaats, op slechts 15 km afstand, kan je je vergapen aan de grote variatie aan kerststalletjes. Van groot tot klein, van hout tot steen, van frozen tot levend. Of mee doen aan de Adventswandeling aldaar. Voor meer mogelijkheden in Limburg en Duitsland moet je eens kijken op www.liefdevoorlimburg.nl Je ziet dan dat je je de komende maand hier in Noord-Limburg niet hoeft te vervelen. En de ‘Top 10 Beste en Gezelligste Kerstmarkten in Duitsland’ vindt je hier: http://www.kerstmarkt-duitsland.com/

Vakantiehuis De paardenstal
Om al deze kerstmarkten en de vele andere activiteiten te bezoeken is mijn vakantiehuis De Paardenstal natuurlijk een heel comfortabel uitgangspunt. Mijn vorige logeés beten de spits af met hun bezoek aan Kerstmarkt Essen!
Het huisje is warm, knus, gezellig. Ook je huisdier is welkom. Nu moet ik oppassen anders begint deze blog op het kerstverhaal te lijken, haha.
In ieder geval kan er voor een verblijf in mijn vakantiehuis in deze maand december nog tot aan Kerstmis geboekt worden. Als je interesse hebt kan je me bellen of mailen (info:www.debourgondischehoeve.nl)

Toverstokje
Deze week wordt bij mij in De Bourgondische Hoeve, in alle rust, alles omgetoverd in Kerstsfeer. Dat mag want woensdag a.s. verlaat de Sint ons land en krijgt de Kerstman, na deze aflossing van de wacht, alle ruimte. Dan mag ik pas echt helemaal los gaan met mijn kerstpakketten, net zoals half Nederland dat nu al doet. Ook bij mij gingen deze week al de eerste bestellingen de deur uit. What’s next?

Zoeffff…
Uit ervaring weet ik dat de komende weken voorbij vliegen. De maand december stelt niets voor. We moeten dit, we moeten dat, nog een etentje hier, nog een laatste bijeenkomst daar. Het is allemaal heel herkenbaar. En tussendoor moeten de inkopen voor het kerstdiner gedaan worden. En niet te vergeten de cadeaus voor onder de kerstboom.

Proeverij
Daarom staan donderdag 21, vrijdag 22 en zaterdag 23 december bij mij in het teken van ‘de laatste loodjes voor Kerst’. Voor een speciaal cadeau, die lekkere soep voor de kerstdis, of die unieke jam voor het ontbijt… Naast koffie/thee met lekkers en de huisgemaakte soep staat er ook een proeverijtje klaar.
Ik zou zeggen, hou facebook in de gaten!

Kerstspullen van zolder
Vandaag maar eens de kerstspullen voor de dag halen. Daar ik altijd heel trouw ben aan mijn kerstaccessoires (ofwel, ik kan gewoon niks weggooien) weet ik al wat er in welke doos zit. Overal zit wel een herinnering aan. Bijvoorbeeld die klokjes voor in de kerstboom die ik samen met Theo gekocht heb in Luxemburg. Of de kerststal gemaakt door de buurjongen. Maria, Jozef en het kindeke Jezus komen weer uit Kevelaer. Sommige kerstballen hingen 30 jaar geleden in de kerstboom in ons restaurant t Wichlant in Wijchen. Elk jaar hoop ik dat ze het weer overleven…

Herinneringen
En jullie Kerst? Met boom en stal? Net zoals het vroeger thuis gevierd werd? Of…

Ik wens jullie voor nu een fijne zondag en een mooie maand december. En denk er a.u.b. ook aan dat ‘Feestelijk’ niet voor iedereen dezelfde lading heeft. Voor sommigen onder ons is de glans er door omstandigheden een beetje af. Wellicht kunnen we samen proberen die met een wat aandacht, een knuffel, een kaartje of iets anders weer op te poetsen. Zo kunnen we allen van december ‘genieten’.

Lieve groet, Anneliese.